อาร์ททท ตัวเกรียนนนน

posted on 09 Sep 2009 05:41 by knightnum

วันนี้เป็นวันเกิดเพื่อนคนนึงในบริษัทเก่าผมครับ  มันชื่อไอ้อาร์ท 

อาร์ทเป็นรุ่นน้องผม 3ปี แล้วก็มีอะไรที่ผมรู้สึกว่าคล้ายกับผมเยอะเหมือนกัน  โดยเฉพาะมรสุมก่อนที่มันจะมาเจอผมเนี่ย  เป็นอะไรที่น่าเอามาเล่าสู่กันฟังมากๆ


เมื่อตอนอาร์ทมันเพิ่งเรียนจบใหม่ๆ มันอยากเป็นนักเขียนการ์ตูนมากกก.... แต่ด้วยความที่ไม่มีเส้นสายอะไรเลย  มันก็เลยต้องอาศัยอินเตอร์เน็ตเป็นตัวช่วย  วาดรูปแป่ะบอร์ดโน้นบอร์ดนี้ไปวันๆ  อาร์ทเป็นพวกมั่นใจในตัวเองสูงมาก  เวลามันเอารูปไปโพสแล้วมีคนมาวิจารณ์อะไรที่กระตุกต่อมมั่นใจของมันเนี่ยนะครับ  มันจะต้องออกมาเถียงทุกทีไป  พอจะเดาออกมั้ยครับว่าพฤติกรรมแบบนี้เรียกว่าอะไร  คุ้นๆ มั้ยครับ


เกรียนน่ะแหละครับ 

แต่ถามว่างานของมันสมควรถูกติไหม  ก็สมควรอยู่ครับ  เพราะไอ้อาร์ทเป็นพวกลายเส้นไม่มีเอกลักษณ์  คือไม่เป็นที่จดจำในอินเตอร์เน็ต  ไม่เหมือนนักเขียนไทยบางคนที่ดังๆ พวกนี้เราเห็นภาพปุ๊บรู้ทันทีเลยว่าใครเขียน ลายเส้นไอ้อาร์ตมันจะกึ่งๆ ลอกคนโน้นมา  ลอกคนนี้มา  แล้วพอลายเส้นนี้โดนด่ามากๆ  มันก็เปลี่ยนไปเขียนลายเส้นอื่นอีก  พอเอามาโพส  มันก็โดนด่าอีก  แล้วมันก็เปลี่ยนไปเรื่อยๆ ไม่มีวันจบสิ้น


แถมทุกครั้งที่โดนด่า  มันก็บ้าเถียงด้วยนี่แหละครับ  เกรียนมั้ย... โคตรๆ เลยครับ  นรกส่งมาเล่นเว็บบอร์ดเลยทีเดียวไอ้นี่


แต่จุดยืนมันแข็งจริงๆ ครับ  ตรงที่มันหน้าด้านนี่แหละ  ใครบอกมันลอกแต่ภาพอย่างเดียว  เนื้อเรื่องมันก็เสือกไปลอกเขามาด้วย  คือถ้าใครอยู่ข้างมันนี่ก็หมดปัญญาจะช่วยแหละครับ  ประเด็นให้ซัดสาดนี่มันเยอะเหลือเกิน


ความหน้าด้านอีกอย่างของมันก็คือ  ด้วยความที่มันอยากก...เป็นนักเขียนการ์ตูนมากนี่แหละครับ  แล้วในซอยบ้านมันเนี่ย  มีบริษัททำการ์ตูนอยู่  มันก็จะแวะๆ เวียนๆ ไปนั่งเขียนการ์ตูนที่นั่น  ไปแบบดื้อๆ เลยครับ  คือกูพอใจจะเข้าไป  มันก็หอบสมุดวาดเขียนไปเล่มนึง  มันบอกวันแรกที่เข้าไป  มันเอาการ์ตูนไปเสนอก่อนครับ  แล้วก็แน่นอนว่าเขาต้องปฏิเสธมาอยู่แล้ว  วันต่อมามันก็เข้ามาอีก  คนที่จำมันได้เมื่อวานก็ทักว่าอ้าว... เอามาเสนออีกแล้วเหรอ  มันบอกเปล่า  มานั่งเขียนรูปเล่นเฉยๆ  นักเขียนที่นั่นเขาคงคิดว่ามันเบื่อโลเกชั่นที่บ้านมั้ง  ก็เลยอ่ะๆ ให้นั่งเขียนรูปเล่นๆ ก็ได้  แล้วมันก็ทำแบบนี้ทุกวัน  แรกๆ ก็มีพี่ๆ มาแนะนำเทคนิคบ้างแหละครับ  แต่มันฟังที่ไหน  ก็เสือกไปเถียงกับเขาอีก  ทีนี้หลังๆ คนก็เลยมองมันเป็นอากาศธาตุไป


คือไอ้อาร์ทมันคงเข้าใจว่า  น้ำหยดลงหิน  ทุกวันหินยังกร่อน.... กูมาวาดให้บริษัทดูทุกวันแบบนี้  เขาคงรำคาญรับมันเข้าทำงานสักวันล่ะ  แต่จริงๆ เขาไม่ถีบออกมาก็ดีแค่ไหนแล้ว 


แล้วผมไปรู้จักมันได้ยังไง??  ผมมีเพื่อนทำงานเป็นนักเขียนที่นั่นครับ  จำได้ว่าวันนั้นมันโทรมาบ่นให้ผมฟัง  ว่าไอ้เห...นี่อ่ะนะ   มันคือสุดยอดๆๆๆๆ ของความเกรียนเลยล่ะ  แบบว่ารำคาญมาก  มึงมีวิธีจัดการกับมันมั้ย  ทำยังไงก็ได้ให้มันรู้ตัวทีว่า "คนอย่างมันเนี่ย  ไม่เหมาะกับการเป็นนักเขียนการ์ตูนหรอก"


ผมเลยวางแผนไว้ว่า  เดี๋ยวตอนเย็นผมจะเข้าไปหา  แกล้งบอกว่าผมเป็น บก.มาจากสำนักพิมพ์ชื่อดังที่สุดในประเทศ  อะไรทำนองนั้นแหละ  แล้วผมจะเข้าไปด่ามันตรงๆ เอง  เรื่องเถียงเอาชนะผมถนัดอยู่แล้ว  พูดง่ายๆ ถ้ามันกล้าเถียงกับผม  มันก็จะหมดอนาคตที่จะเป็นนักเขียนแน่นอน  แต่ถ้ามันไม่เถียง  มันก็จะต้องสำเหนียกตัวเองล่ะวะ  ว่าตัวมันไม่ได้เรื่อง  ไม่สมควรที่จะเป็นนักเขียนเลยแม้แต่น้อย


แล้ววันนั้นผมก็เข้าไป  กะทำตามแผนเต็มที่  ถ้าไม่มีคนร้องไห้ไม่สะใจล่ะวันนี้  ยิ่งตอนที่เพื่อนผมไปหลอกมันว่าผมจะเข้าไป  ท่าทางมันดีใจมาก  ความฝันกำลังจะเป็นจริงแล้ว  แต่ก็หารู้ไม่ว่า  มันก็กำลังจะพังทลายลงในวันนี้เช่นกัน


แต่ครั้งแรกที่ผมเจอมัน  ภาพนั้นยังติดตาผมอยู่เลยครับ  ไอ้อาร์ทมันเตรียมต้นฉบับของมันอย่างดีเลย  แล้วพอผมเข้ามามันก็เดินเข้ามาไหว้ผมด้วยซ้ำ  ตอนนั้นผมยังนึกๆ อยู่เลยว่า  ไอ้นี่เนี่ยน