เกมชิงจ้าวยุโรปเมื่อคืน ถือว่าเป็นเกมที่เพอร์เฟคที่สุด และได้อรรถรสที่สุดในการเชียร์บอล ตั้งแต่ที่ผมเคยดูมา ผมกล้าพูดอย่างนั้นจริง ขอย้ำว่า.... มันเป็นที่สุด
เมื่อวานผมเลิกงานเที่ยงคืน ก่อนจะหอบพลพรรคปีศาจแดงในบริษัทอีก 5 ชีวิต ไปหาผับโต้รุ่งที่มีทีวีจอยักษ์นั่งดูกัน ต่างคนต่างบอกว่า คืนนี้ตายเป็นตายครับพี่ พรุ่งนี้จะมาทำงานไม่ได้ก็ช่างหัวมัน คืนนี้พวกเราจะเอาชีวิตมาทิ้งกันที่ลุชนิกิ มอสโคว
ในฐานะแฟนผีเดนตาย เดิมพันคือตำแหน่งจ้าวยุโรปปี 2008
เกมเมื่อคืน มันแทบจะมีทุกอย่างเท่าที่นัดชิงชนะเลิศจะมอบให้ได้
มีการทำประตู ด้วยลูกยิง ลูกโหม่ง การยิงชนเสา ...ชนคาน ...มีการทะเลาะรุนแรง ...มีใบเหลือง ...มีใบแดง ...มีการโดนไล่ออก ......
มีเลือด ........มีน้ำตา
สารภาพว่าตั้งแต่ผมดูหนัง ดูละคร ต่อให้มันซึ้งแค่ไหน ผมก็ไม่เคยเสียน้ำตาให้มันนะ ยกเว้นเมื่อคืนนี่แหละ ผมรู้สึกได้เลยว่า มีหลายคนที่สวมเสื้อสีแดงทั่วโลก ปล่อยน้ำตาออกมาโดยไม่รู้ตัว
พร้อมกับกระโดดตัวลอยยิ่งกว่าตอนได้แชมป์พรีเมียร์ลีคที่ผ่านมาไม่กี่วัน
ต่อให้กูรูที่มีเซนต์บอลขั้นเทพแค่ไหน ให้เขามาดูเกมเมื่อคืน ก็คงยากครับที่จะบอกว่า เทพีแห่งชัยชนะไปอยู่ข้างไหน น้ำเงินหรือแดง
สารภาพว่า หลังจากจบ 90 นาที เกมเสมอกันอยู่ที่ 1-1 ผมรู้สึกว่า ถ้าแมนยูแพ้ในวันนี้ ผมก็พร้อมที่จะรับได้แล้วล่ะ
ผมมองสีหน้าเพื่อนๆ ที่มาด้วยกัน ต่างดูเหมือนวิญญาณจะหลุดจากร่างไปแล้วยังไงยังงั้น
ครึ่งหลังแมนยูเล่นไม่ขึ้นจริงๆ แต่ในใจผมก็ยังไม่คิดว่า เชลซีจะเป็นผู้ชนะ เพราะมีโอกาสมากมาย แต่ก็ยังทำไม่ได้
และผมก็คิดว่า แฟนเชลซีก็คงรู้สึกกลับกัน พวกเขาก็คงไม่คิดว่าทีมจะเป็นผู้ชนะ
จนกระทั่งถึงตอนยิงจุดโทษ ถึงตอนนั้นผมรู้สึกว่า ถ้าแพ้ในช่วงนี้ ก็ไม่มีอะไรน่าเสียใจอีกแล้ว เพราะนี่คือการวัดดวง และวัดใจกันโดยแท้
ตลอดทั้งเกม 120 นาที พวกเขาเล่นได้สมศักดิ์ศรีนัดชิงชนะเลิศจริงๆ
จนกระทั่งผมได้เห็น คริสติอาโน่ โรนัลโด้ ยิงจุดโทษพลาดนั่นแหละ ทั้งร้านที่ผมดูอยู่แทบจะลงจากเก้าอี้ไปนั่งลงที่พื้น เพราะอารมณ์ในตอนนั้นมั่นใจยิ่งว่า 99.99% แล้วว่า
แมนยูแพ้แน่ๆ พวกเราก็เตรียมเขียนใบลางานพรุ่งนี้กันได้เลย ส่วนไอ้ไนท์น่ะเหรอครับ ลงไปนอนคว่ำที่พื้นแล้ว ตอนนี้ไม่อยากดูต่อแล้ว แม้หูจะมีเสียงพากย์ลอดเข้ามาให้ได้ยิน
ความหวังตอนนี้ ถ้าผมเคยทำบุญอะไรไว้ ก็ขอให้มันสำแดงผลออกมาในตอนนี้เถอะ
จนกระทั่งถึงจุดโทษลูกสุดท้าย เป็นเทอรี่กัปตันทีมที่เดินขยับปลอกแขนเข้ามา ผมเป็นคนที่ดูการ์ตูนบ่อยนะ และผมมักจะจำชอตแบบนี้ได้แม่นยำ ถ้าเป็นลูกชี้เป็นชี้ตาย ผู้ที่เป็นพระเอกที่สุดในทีมจะเป็นคนสังหารเอง
เขาคือกัปตันทีม เขาคือคนที่ช่วยชีวิตไม่ให้เสียประตูในครึ่งต่อเวลา และตอนนี้ เขากำลังจะมาปิดเกมที่ยืดเยื้อนี้เสียที
ภาพตัดมาที่โรนัลโด้ คนที่พลาดจุดโทษ มันก้มหน้าแบบไม่กล้าดูภาพต่อจากนี้ เขากำลังจะกลายเป็นผู้ร้ายของทีมในวันพรุ่งนี้ เขาจะเป็นคนที่ทำให้แมนยูไม่ได้แชมป์
ภาพที่ก้มหน้านั้นสั่นๆ ผมรู้ทันทีว่า "โรนัลโด้กำลังร้องไห้ เพียงแต่เขายังไม่ปล่อยออกมาเท่านั้น"
แต่แล้ว!!!!!
ขอบคุณสายฝน!!!!!! ขอบคุณน้ำที่ชโลมหญ้าให้เปียก!!!!
ผมลืมไปว่านี่ไม่ใช่การ์ตูน!!!! จอห์น เทอรี่ลื่น!!! เขายิงจุดโทษไม่เข้า!!!!
วินาทีนั้น ผีขึ้นจากหลุมมาแล้ว จากที่คิดว่าแพ้ 99.99% ถึงตอนนี้ ผมว่าอะไรมันก็เกิดขึ้นได้
และแล้ว หลังจากที่ไรอัน กิ๊กส์ ยิงจุดโทษเข้าไป และฟานเดอร์ซาร์เซฟจุดโทษของอเนลก้าได้
ผมได้ยินเสียงในจอทีวี
แมนเชสเตอร์ ยูไนเต็ด คือแชมป์ยุโรปปปป!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
น้ำตามันมาจากไหนไม่รู้ เพื่อนผมบางคนยังหยิกเนื้อตัวเองอยู่เลย ก่อนจะกระโดดกอดกันพร้อมเสียงเฮที่ดังไม่หยุด มันลั่นร้านไปหมด ผมจะสั่งให้มันหยุดยังไงก็คงไม่ได้แล้ว
ใครจะเชื่อว่าคนที่ชีวิตหนึ่งร้องไห้นับครั้งได้ จะต่อมน้ำตาแตกง่ายๆ แบบนี้
ถึงตอนนี้ ดีเจรู้งานครับ เพลง We Are เดอะแชมเปี้ยน..... ถูกปล่อยออกมา นี่แหละคือซีนอารมณ์โดยแท้
ผมเดินออกไปนอกร้าน ก่อนจะสูดหายใจเข้าแรงๆ และปล่อยออก ผมรู้สึกว่าเหมือนได้ปลดปล่อยอะไรออกมาเต็มๆ
ภาพในทีวี นักเตะแมนยูวิ่งดีใจแหกปากกัน คริสเตียโน่ โรนัลโด้ ลงไปนอนร้องไห้ที่พื้น
ตัดกับน้ำตาของจอห์น เทอรี่ กัปตันทีมของผู้แพ้ ผู้แพ้ที่นักเตะแมนยูนับถือที่สุด
และเราก็อยากจะขอบคุณเขาด้วย เราทับถมคนแพ้แบบนี้ไม่ลงจริงๆ
ผมเป็นคนหนึ่งที่ดูบอลแมนยูตั้งแต่แชริตี้ชีลด์ จนถึงนาทีสุดท้ายที่นักเตะแมนยูชูถ้วยแชมป์ยุโรป
เวลา 8-9 เดือนในหนึ่งปี ไม่เคยพลาดแม้แต่นาทีเดียว T T"
ผลการแข่งขันวันนี้ถือเป็นการตอบแทนแฟนบอลพันธุ์แท้อย่างผมที่คุ้มค่าที่สุด
ใครจะหาว่าผมบ้า ไร้สาระปัญญาอ่อนก็ช่าง เพราะผมรู้ดีว่าในกลุ่มคนทำบล็อค แทบไม่มีใครสนใจเรื่องฟุตบอล แต่ที่มาเขียนบอกเพราะอยากให้รู้ว่า นี่แหละคือที่สุดสำหรับผม
ทีมฟุตบอล แมนเชสเตอร์ ยูไนเต็ด คือจ้าวยุโรป 2008!!!!!!!!
สุดยอดดดดด!!!!
