ซอกหลืบทอล์ค วันนี้ คุณบัณฑิตเขาจะมาเผยเคล็ดลับเรียนเก่งล่ะ
เปิดรายการ ไฟค่อยๆ สว่างขึ้นเห็นฉากเรียบง่ายของรายการ โต๊ะสีขาวสะอาด ด้านซ้ายมีโซฟายาวสีเลือดหมู ด้านขวาเป็นโซฟาเดี่ยวสำหรับพิธีกร เสียงปรบมือดังขึ้นเรียบๆ พิธีกรคุณไนท์หนุ่ม (ไอ้นี่อีกแล้ว เป็นคนอื่นมันจะตายมั้ย) เขาเดินใส่ชุดสูทสีดำออกมากลางเวที
ไนท์หนุ่ม : สวัสดีครับ ขอต้อนรับผู้อ่านเข้าสู่รายการ “ซอกหลืบทอล์ค” รายการทอล์คโชว์ดูง่ายๆ สบายๆ ได้สาระทุกเพศทุกวัย
(ผู้ชมในห้องส่งทำหน้างง... ก่อนจะรีบหาไม้มาแคะหูกันใหญ่)
ไนท์หนุ่ม : เอ่อ... พวกคุณได้ยินกันไม่ผิดหรอก รายการมีสาระจริงๆ น่ะแหละ
(ผู้ชมตะโกน.... “รายการมีสาระ แล้วทำไมแกมาเป็นพิธีกร”)
ไนท์หนุ่ม : ก็ผมเป็นคนมีสาระไง
(หู่ววว......ววว )
ไนท์หนุ่ม : เอ้า ไม่เชื่ออีก จริงๆ วันนี้ใครจะอ่านเอาฮาปิดหนังสือไปได้เลย วันนี้ไม่มีให้
(หู่ววว......ววว )
ไนท์หนุ่ม : เอาล่ะครับ สำหรับแขกรับเชิญของรายการวันนี้นะครับ เขาก็เป็น...
(หู่ววว......ววว )
ไนท์หนุ่ม : บุคคลที่.... เรียกได้ว่า
(หู่ววว......ววว )
ไนท์หนุ่ม : โว้ยย..ยย!!!!
(ฮิ้วว.......ววว)
ไนท์หนุ่ม : ฮือ ตูผิดเอง.... ที่ไม่ยอมเขียนแทรกสาระสม่ำเสมอ (เห็นผู้ชมเงียบเลยพูดต่อ) “สำหรับแขกรับเชิญที่จะมาพูดคุยกับเราวันนี้นะครับ เรียกได้ว่าเป็นบุคคลที่เรียกว่ามีสาระที่สุดในคอลัมน์นี้ก็ว่าได้ ถือได้ว่า เป็นเยาวชนตัวอย่างเลยล่ะครับ ไม่อย่างนั้นคงไม่มีทางคว้ารางวัลเยาวชนดีเด่นมาครองได้ถึง 3 สมัยซ้อน พวกเราเองก็คุ้นหน้าเขากันดีอยู่แล้ว เรียนดี กีฬาเด่น หน้าตาสะอาด มีชาติตระกูล แถมยังเล่นเกมเก่งด้วย”
วันนี้เขาจะมาเผยเคล็ดลับความสำเร็จเหล่านั้นให้เราได้รู้กันครับ ขอเสียงปรบมือต้อนรับ “คุณบัณฑิต คิดด้วยสมอง” ครับบ!!!
(เสียงปรบมือในห้องส่งดังสนั่น!! พลันนั้น
ร่างของ นายมนัส กัดเคลือบพิษ ก็ค่อยๆ เดินออกมาจากข้างเวที)
ไนท์หนุ่ม : อ่ะเย้อยย...ยยย!!!!
(เสียงปรบมือเงียบ กริบทั้งห้อง.... )
ไนท์หนุ่ม : แกมาทำส้นเท้าอะไรที่นี่!!!
มนัส : ก็มาแข่งแฟนพันธุ์แท้แร็คปี 2 ไง
ไนท์หนุ่ม : ใครบอกแก๊!!!
มนัส : ก็ทีมงานไง
ไนท์หนุ่ม : เฮ้ย!! เมื่อไหร่!!!
มนัส : เมื่อคืนเผลอฟุบหลับที่เครื่อง ทีมงานของคุณไนท์น่ะมาบอกในความฝัน อ้าว แล้วผู้เข้าแข่งขันคนอื่นล่ะ
ไนท์หนุ่ม : ไม่มี จะมีได้ไงเล่า จะบ้าเหรอ ก็นี่มันไม่ใช่....
มนัส : อ๊าววว!!!! ไม่มีผู้แข่งขัน แบบนี้ผมก็ชนะบายสิเด้!!! ว๊ะ ฮ่าๆๆ เย๊สส!! ในที่สุดบัตรแรคตลอดชีวิตก็เป็นของข้า!!! ฮ่าๆๆ เคี๊ยกสสส!!
(ผู้ชมในห้องส่งหลายคนทำท่าจะกลับบ้าน)
ผลั้วว..สสส!!! ปรี๊สสส...ดด!
(เมื่อเห็นท่าจะไปกันใหญ่ พิธีกรจึงโดดเตะปลายคางมนัสเรียกสติกลับมาทีนึง เลือดพุ่งเป็นน้ำพุแตกฟอง มนัสยังยืนมึนอยู่)
มนัส : (เอามือปาดเลือด) อ้าว.... ตกลงปีนี้ไม่ได้จัดหรอกเหรอ
ไนท์หนุ่ม : ก็ใช่นะซี่
มนัส : งั้นก็... กลับ
ไนท์หนุ่ม : (คว้าแขนไว้ด้วยความไว) เฮ้ยๆ เดี๋ยว
มนัส : (ดิ้นสุดชีวิต) อะไรอีกเล่า เฮ้ย ตูจะกลับไปเล่นแร็ค!!
ไนท์หนุ่ม : เอาน่าๆ ไหนก็มาแล้ว อยู่ก่อนเหอะ รับรองวันนี้แกได้ประโยชน์เต็มๆ แน่ (หันไปหากล้อง) แหะๆ เสียเวลาไปหลายบรรทัด “ขออภัยผู้อ่านครับ ขอเสียงปรบมือต้อนรับ คุณบัณฑิต คิดด้วยสมอง!! ด้วยครับ!!”
(เสียงปรบมือดังขึ้นอีกครั้ง นายบัณฑิตเดินใส่ชุดสูทสีขาวออกมาจากหลังฉาก เท่โคตร กระเทยในห้องส่งกรี๊ดตรึม)
บัณฑิต : (ยกมือไหว้) สวัสดีครับ
ไนท์หนุ่ม : ขอต้อนรับน้องบัณฑิตเข้าสู่รายการ “ซอกหลืบทอล์ค” นะครับ (ผายมือที่โซฟายาว) เชิญนั่งครับ
บัณฑิต : ขอบคุณครับ เอ่อ.... อ้าวคุณ (มองหน้ามนัสงงๆ )
ไนท์หนุ่ม : (พูดกับมนัส) แกก็นั่งด้วย....
มนัส : เฮ้ย!! ไรวะ ก็ตูไม่เกี่ยว
ไนท์หนุ่ม : เออน่า!! ไหนๆ มาแล้ว แกก็นั่งๆ ฟังไปเถอะ รับรองแกได้สาระเต็มๆ
มนัส : ม่าย ตูจะเล่นแร็คค....
ไนท์หนุ่ม : หรืออยากเสียเลือดอีก....
มนัส : นั่งก็ได้... จะเอาท่าไหนล่ะ พับเพียบหรือขัดสมาธิ
(มนัสค่อยๆ เดินหน้ามึนไปนั่งที่โซฟา คุณบัณฑิตเห็นก็ค่อยๆ นั่งตาม)
บัณฑิต : เอ่อ คุณมนัสเขาไปโดนอะไรมาน่ะครับ เห็นรอยเลือด
ไนท์หนุ่ม : อ่อ ร้อนในนิดหน่อยน่ะครับ
มนัส : ครับ ร้อนในนิดหน่อย เข้าคริติเคิลปลายคางเลยครับ
ไนท์หนุ่ม : โฮะๆ แหม คุณมนัสนี่พูดติดตลกนะครับ เอาล่ะครับ ตอนนี้เราก็เข้าสู่รายการอย่างเป็นทางการแล้ว เราจะเริ่มพูดคุยแล้วนะครับ ก่อนอื่นถามก่อนเลย รู้สึกยังไงที่ได้รับรางวัลเยาวชนดีเด่นติดกันเป็นปีที่ 3
บัณฑิต : ก็ภูมิใจครับ ผมถือว่ามันเป็นรางวัลที่ทำให้เรามีกำลังใจสร้างผลงานให้ดีๆ ยิ่งขึ้น
มนัส : (คิดในใจ) อ่อนว่ะ...
ไนท์หนุ่ม : น้องมนัสอยากเจอของแข็งเหรอครับ
มนัส : เฮ้ย!! อะไรวะ ได้ยินด้วย เมื่อกี้คิดในใจนะว้อย!!
บัณฑิต : เอ่อ คุณมนัสเขาหมายถึงสติปัญญาของตัวเองน่ะครับ เขาไม่ได้มีเจตนาจะว่าใครหรอก ถามต่อเถอะครับ
มนัส : ฮือ ไอ้คุณพิธีกร ตกลงคุณขืนใจให้ตูมานั่งทำ.... ซากตึกอะไรตรงนี้ครับเนี่ย
ไนท์หนุ่ม : สอบครั้งล่าสุดน้องบัณฑิตได้เกรดเท่าไหร่ครับ
บัณฑิต : เกรด 4 ครับ คือผมพยายามเต็มที่แล้ว ทำได้แค่นี้จริงๆ
(เสียงปรบมือดังทั่วห้องส่ง)
บัณฑิต : ขอบคุณครับ
ไนท์หนุ่ม : แกอยากทำได้อย่างเค้ามั้ย....
มนัส : วะฮ่าๆๆ จะบ้าเหรอ ไร้สาระสิ้นดี
บัณฑิต : (ยิ้ม) คือ คุณมนัสเขาหมายถึงตัวเองน่ะครับ
มนัส : อ... อ้าว เฮ้ย
ไนท์หนุ่ม : อ๋อ ผมก็ว่างั้นแหละครับ อืม... ว่าแต่น้องบัณฑิตเรียนเก่งขนาดนี้ มีเคล็ดลับอะไรเป็นพิเศษหรือเปล่าครับ ผมว่าคนอ่านเขาต้องอยากรู้แน่ๆ เลย
มนัส : ไม่ได้อยากรู้ แต่ตอนนี้ตูอยากแร็ค....
บัณฑิต : คือ ผมไม่มีอะไรเป็นพิเศษหรอกครับ
ไนท์หนุ่ม : จริงๆ เหรอครับ ไม่น่าเชื่อ เช่น เข้าคอร์สเรียนกวดวิชา อะไรแบบนี้อ่ะครับ
มนัส : กระจอก เข้าทำไมคอร์ส เข้าดันเจี้ยนสิโว้ย....
บัณฑิต : ไม่มีจริงๆ ครับ แต่เคยมีเรียนพิเศษบ้าง ก็นานๆ ที
มนัส : แล้วก็หนีเรียน ไม่กลับบ้าน.... วะฮ่าๆๆ
ไนท์หนุ่ม : (หันไปพูดหลังฉาก) เฮ้ยๆ ใครช่วยหาถุงเท้ามาอุดปากไอ้บ้านี่ทีดิ เร็ว!! เร็วๆ เลย
มนัส : เฮ้ย อะไรฟะ!! นี่คุณลากผมมานั่งตรงนี้เองนะ
ไนท์หนุ่ม : ชั้นให้แกมานั่งฟังว้อย!! ไม่ใช่ให้มาพูดแทรก!! มารยาททรามจริงๆ!!
บัณฑิต : คือ เมื่อกี้ คุณมนัสเขาหมายถึงตัวเองน่ะครับ
ไนท์หนุ่ม : อ๋อ เหรอครับ ไม่ยักรู้นะเนี่ย
บัณฑิต : แล้วเขาจะบอกต่อด้วยว่า นิสัยสถุลย์ๆ แบบนี้ เพื่อนๆ อย่าเอาเยี่ยงอย่างนะครับ
(เฮ้!!! เสียงปรบมือสนั่นห้องส่ง)
ไนท์หนุ่ม : น้องมนัสนี่เป็นคนดีจริงๆ
มนัส : ขอบคุณที่ชมครับ.... เมื่อไหร่จะปล่อยตูไปเล่นแร็คสักทีวะ ทรมานจะตายอยู่แล้ว ผื่นจะขึ้นแล้วนะเนี่ย
ไนท์หนุ่ม : (กลับมาที่บัณฑิตต่อ) เมื่อกี้บอกว่ามีเรียนพิเศษด้วย.... แต่นานๆ ที
บัณฑิต : อ๋อ คือผมเอาเงินที่ได้จากทำงาน PartTime ไปเรียนน่ะครับ ก็ถือว่าได้ใช้เวลาว่างให้เป็นประโยชน์ ส่วนใหญ่จะเป็นตอนปิดเทอมมากกว่า จะได้หาเพื่อนใหม่ด้วย
มนัส : หาเพื่อน.... ก็ไปเปิดห้องหน้าดันเจี้ยนสิ ฟาย
บัณฑิต : คือผมรู้สึกว่า ถ้าเวลาเราอยู่ในห้องเรียน แล้วเรามีสมาธิตั้งใจเรียน ผมว่ามันก็เพียงพอแล้ว
ไนท์หนุ่ม : แล้วน้องบัณฑิตมีวิธีแบ่งเวลายังไงครับ
บัณฑิต : แทบไม่ต้องแบ่งเลยครับ เราแค่รับผิดชอบหน้าที่ๆ เราได้รับตรงนั้นให้ไม่บกพร่องก็พอแล้ว เวลาเรียนผมก็ตั้งใจเรียน เวลาพักผ่อนผมก็ผ่อนคลาย เล่นเกมบ้าง เล่นกีฬาบ้าง แต่ส่วนใหญ่ชอบอ่านหนังสือมากกว่า
มนัส : บางทีผมก็เล่นไนท์บ้าง วิสาจบ้าง แต่ส่วนใหญ่ตอนนี้เล่นเทควันโดมากกว่า
ไนท์หนุ่ม : ใครถามแก
มนัส : ป... เปล่า บอกคนอ่านเฉยๆ ว่าตอนนี้เค้ากะลังเล่นเทควันโดอยู่นะ ตะเอง
ไนท์หนุ่ม : (ถอนหายใจ) เฮ้อ.... สุดท้ายนี้ คุณบัณฑิตมีอะไรจะฝากกับน้องๆ ที่กำลังอ่านอยู่มั้ยครับ ขอแบบคมๆ เลยนะครับ
บัณฑิต : อ... อ้าว จะจบแล้วเหรอครับ วันนี้มีสัมภาษณ์แค่นี้เองเหรอครับ
ไนท์หนุ่ม : ค... ครับ พี่ต้องขอโทษจริงๆ มัวแต่เสียเวลากะไอ้บ้านี่หลายบรรทัด แต่ถึงจะสัมภาษณ์น้อย แต่พี่ก็เชื่อว่าคนอ่านคงได้อะไรดีๆ จากเคล็ดลับของน้องบัณฑิตนะครับ
มนัส : เฮ้ยๆ นี่ผมไม่ผิดนะ ทีมงานเขาเชิญผมมา
ไนท์หนุ่ม : ในฝันเนี่ยนะ!!! เป็นตุเป็นตะเลยนะแก เดี๋ยวก็ถีบให้!!
บัณฑิต : ก็อยากจะฝากไว้ว่า ให้ทำปัจจุบันให้ดีที่สุดครับ ให้รู้ว่าหน้าที่ของเราคืออะไร ดีที่สุดของแต่ละคนอาจไม่เท่ากันครับ แต่ยังไงก็อย่าทิ้งมัน เพราะถ้าเราทิ้งมันเมื่อไหร่ ก็เท่ากับว่าเราทิ้งอนาคตตัวเอง เอาเป็นว่า อยากให้เพื่อนๆ ทำหน้าที่ของลูกและนักเรียนให้ดีที่สุด และอย่าละทิ้งหน้าที่ของเรา ฝากแค่นี้ครับ
ไนท์หนุ่ม : โอเคครับ ขอบคุณคำฝากดีๆ จากน้องบัณฑิตนะครับ (หันไปพูดกับมนัส) เฮ้ย... เมื่อกี้แกได้ยินมั้ย
มนัส : (น้ำตาคลอเบ้า) นี่ผม... ผม... กำลังละทิ้งหน้าที่
ไนท์หนุ่ม : ถึงจะโง่ แต่อย่างน้อยก็ไม่ได้เป็นคนที่เข้าใจอะไรยาก (ยิ้ม)
มนัส : ผมจะไม่ละทิ้งมัน ผมทิ้งมันนานเกินไปแล้ว ต้องรีบกลับไปทำหน้าที่ของจักรพรรดิเกรียนกรุ๊ป!! ล่าก๊าร์ดดด!!..!! ล่าบ๊อสสสส!!!! โฮกกก...!!!
“ผลั้ววว...ววว!!!” เพล๊งง!!! อ๊าคคค!!
(ไนท์หนุ่มกระโดดถีบเด็กน้อยหัวเกรียนสุดแรงเกิด เลือดกระเด็นเปรอะเพดานและพื้นเวที ร่างน้องเกรียนทะลุหน้าต่างสตูดิโอออกไปเลย)
ไนท์หนุ่ม : (กัดฟันพูด) ขอบคุณที่อุตส่าห์มาร่วมรายการ..... นึกว่าจะได้อะไรดีๆ กลับไป ไอ้เวร
บัณฑิต : ถีบจริงๆ ด้วย...
ไนท์หนุ่ม : วันนี้ “ซอกหลืบทอล์ค” ต้องขอบคุณน้องบัณฑิตมากครับ
บัณฑิต : ไม่เป็นไรครับ ผมก็ต้องขอบคุณทางนี้เช่นกัน
ไนท์หนุ่ม : โอกาสหน้าเราจะเชิญใครมาสัมภาษณ์อีก ต้องคอยติดตามครับ แต่ถ้าถามว่าทางเราจะไม่เชิญใครมาอีก คงไม่ต้องให้บอกนะครับ สำหรับวันนี้เวลาหมดแล้ว ต้องลาแล้วล่ะครับ
(ยกมือไหว้พร้อมกัน) “สวัสดีครับ…”
กล้องซูมออก ไฟค่อยๆ สลัวลง เป็นอันปิดรายการ
