จริงๆ ก็ออกเกรงใจไม่น้อยนะครับ  เพราะผมเองก็รู้ว่าแฟนบล็อคผมไม่ได้ตามดูฟุตบอลเท่าไหร่
แต่ขอสักวันเถอะ  เมื่อคืนผมกระโดดตัวลอยจริงๆ หลังประตูแชมป์ของไรอัน กิ๊กส์ยิงเข้าไปนาทีที่ 80 

ทั้งร้านที่ผมไปดู  ลุกจากโต๊ะร้องเฮดังลั่นสนั่นทั้งซอย  ทั้งๆ ที่นักเตะแมนยูมันก็ไม่ได้เป็นญาติ ฝ่ายไหนของวงศ์ตระกูลพวกเราแท้ๆ

แต่คนมันขายหัวใจให้ไปแล้ว  มันจะทำไงได้ล่ะครับ???  มันก็ต้องยังงี้แหละ  สุดเหวี่ยงไปเลยครับ

ผมว่าการเชียร์บอลมันก็คือการปลดปล่อยอย่างนึง  เวลาชนะก็ปล่อยออกมาสุดๆ เวลาแพ้ก็ออกมาสุดๆ เหมือนกัน  และมันก็เป็นการฝึกให้คนเรามีน้ำใจนักกีฬาด้วย  หากชนะ  เราจะไม่ทับถมผู้แพ้ (แต่รู้สึกผมจะทำบ่อย)   และหากเราแพ้  เราก็ต้องยอมรับ และให้เกรียติผู้ชนะ

คนที่ไม่ดูบอล  คงไม่เข้าใจหรอกครับ  ผมอธิบายละเอียดยังไงก็ไม่เข้าใจ  นอกจากว่าจะมีสักวันที่

คุณหน้ามืด  และหลงเข้ามาในวังวนที่อินกันสุดเหวี่ยงอย่างนี้

มีผู้บรรยายท่านหนึ่งบอกว่า  ระหว่างเชียร์บอล  เราก็แทบไม่ต่างอะไรกับนักกีฬาที่ต้องลงไปแข่งขัน  เพียงแต่ว่าเราเมื่อยขาน้อยกว่าพวกเขาเท่านั้นเอง

แต่อารมณ์น่ะ  เราใช้อารมณ์เดียวกันเลยครับ

และเมื่อคืนน่ะ  มีคนไทยหลายร้อยคนที่มีอาการแบบนี้

ถ้าคุณเห็นภาพเหล่านี้แล้วมีอาการขนลุกนิดๆ  เราก็ใกล้จะเป็นพวกเดียวกันแล้วล่ะครับ
ย้ำอีกที  เมื่อคืนผมโดดตัวลอยจริงๆ 

ตามเชียร์กันมาทั้งปี  ถ้าได้แชมป์ก็ขอปล่อยหน่อยเถ้อออ!!! 

เอนทรีหน้าค่อยกลับสู่รายการปกติ