ตอบคำถามหลืบๆ ประเทืองปัญญา ชิงเงินรางวัลล้ำค่าในรายการ
“กล่องดำปิ๊ดปี๋!!!”
(ไฟในห้องส่งเปิดขึ้น เสียงเฮต้อนรับพิธีกรที่เดินออกมาท่ามกลางไฟสลัว)
“สวัสดีครับ ท่านผู้อ่าน” พิธีกรไนท์หนุ่มไหว้กล่าวทักทายผู้อ่านด้วยสีหน้าอันตึงเครียด บรรยากาศในห้องส่งเริ่มเข้าสู่ธีมมาคุ
ไนท์หนุ่ม : หากชีวิตของเด็กนักเรียนสามารถมีพี่เลี้ยงได้มากกว่า 2 คน เกมส์และการ์ตูนก็คงเป็นหนึ่งในจำนวนนั้นที่มีอิทธิพลต่อชีวิตพวกเขามากที่สุด
(พิธีกรหันหากล้องอีกตัว ก่อนพูดต่อ)
ไนท์หนุ่ม : ในยุคสมัยที่เราเรียกกันว่า “ยุคไซเบอร์” คงไม่มีเด็กคนไหนปฏิเสธว่า ไม่เคยหรือไม่รู้จักการ์ตูนและเกมส์ออนไลน์ ไม่เหมือนในอดีตที่อินเตอร์เน็ตยังไม่เริ่มเข้ามามีบทบาทกับเยาวชนไทย
(บรรยากาศมาคุกว่าเดิม ดนตรีน่ากลัวเริ่มบรรเลง)
ไม่ว่าจะเป็นเกมส์หรือการ์ตูน คนที่เป็นผู้ปกครองต่างไม่เฉลียวใจว่า มันจะมีพิษภัยกับบุตรหลานของพวกเขาขนาดไหน กับเทคโนโลยีที่สนับสนุนให้เข้าไปบริโภคได้ง่ายเหมือนกับปอกกล้วย เหล่านี้ยังคงให้ความไว้วางใจเรื่อยมา
ไม่มีใครคาดคิด หรือแคลงใจว่า สิ่งเหล่านี้มันจะกลายพันธุ์ไปตามยุคสมัยกาลเวลา....
ผลั้ววว..วว!!!!
“เฮ้ยย!!! ไอ้ไนท์!!! พูดเหวอะไรว๊ะ!! นี่กล่องดำปิ๊ดปี๋โว้ยย!!”
โปรดิวเซอร์วิ่งมากระโดดตบหัวพิธีกรทีนึง เสียงสนั่นห้องส่ง ทุกคนเงียบกริบ.....
“ไม่ใช่หลุมดำ!! เดี๋ยวแกก็ได้ไปออกถึงลูกถึงคนหรอก!”
ไนท์หนุ่ม : (หยิบผ้าออกมาเช็ดเลือด) อ้าว เหรอ.... ก็เค้าลืมตัวนี่ เห็นหรี่ไฟสลัวๆ บรรยากาศมันเลยพาไป แล้วตะเองก็ไม่รีบบอกเค้าตั้งแต่ทีแรกล่ะ
“เออๆ ตูผิดเอง!! คือไฟห้องส่งมันไม่ค่อยดีน่ะ ใช้ไฟฉายส่องแทนได้มั้ย”
ไนท์หนุ่ม : เอ่อ มันจะไม่อนาถไปหน่อยเหรองับ
พรึ่บ... (ไฟห้องส่งสว่างขึ้นด้วยอำนาจไฟฉาย 7 กระบอก)
ไนท์หนุ่ม : เอ่อ เอาจริงเลยนะเนี่ย
(ยกมือไหว้อีกที) งั้นก็สวัสดีท่านผู้อ่านอีกทีละกันครับ นี่คือรายการ “หลุมดำ!!!!”
ผลั้วว...วววว!!! อ๊าคคคคค!!
(โปรดิวเซอร์โหนสลิงมาตบหัวอีกที เลือดกระฉูด)
ไนท์หนุ่ม : เค้ามุขนิดหน่อยก็ไม่ได้.....
“ท่านผู้อ่านครับ นี่คือรายการ กล่องดำปิ๊ดปี๋!!!”
(คราวนี้เสียงเฮลั่นห้องส่ง)
ไนท์หนุ่ม : นี่คือรายการที่เราจะให้คู่รักทั่วประเทศได้มาแสดงความรักที่มีต่อกัน และตอบคำถามร่วมกัน รับเงินรางวัลร่วมกัน แต่คงไม่ถึงขั้นให้มีอะไรกัน ซึ่งมูลค่าของเงินรางวัลจะขึ้นอยู่กับคำถาม และคำถามจะยากหรือง่ายนั้น ขึ้นอยู่กับกล่องที่คู่เข้าแข่งขันจะเลือกครับ!!!
ซืมมม....มมม
(ฉากหลังใหญ่เลื่อนออก มีกล่องเล็กๆ กล่องนึงเลื่อนออกมา)
ไนท์หนุ่ม : เฮ้ย อะไรวะ!! มีแค่เนี้ย!!
“บ่นไรฟะ!! รายการงบน้อยโว้ยย!! ก็เรตติ้งคอลัมน์มันไม่ดี!!”
ไนท์หนุ่ม : แต่คนเขียนคอลัมน์หน้าตาดีนะงับ... เอ่อ เอาก็เอาวะ มีกล่องเดียวก็เล่นมันข้อเดียวนี่แหละ (เหลือบไปมองราคาเงินรางวัลที่กล่อง) “1 ล้านเซนนี... กรำ จ่ายเป็นเงินในเกมซะด้วย เชื่อแล้วว่างบน้อยจริงๆ”
“เอาล่ะ เราเสียเวลามามากแล้วครับ!! เปิดตัวคู่รักคู่แรกมาเล่นเกมกันเลยดีกว่า”
“คู่แรกครับ คุณบัณฑิต คิดด้วยสมอง!! และคุณสายน้ำผึ้ง เปรี้ยวเข็ดสะเด็ดญาติ!!”
กรี๊ดดด....!!! อ๊า...าาา!!
(กล้องจับภาพน้องส้มปี๊ดที่เดินควงแขนหน้าเบิกบานออกมา ส่วนคุณบัณฑิตเดินหน้ามึนๆ ออกมา)
พร้อมกัน : (ยกมือไหว้) สวัสดีครับ/ค่ะ
ไนท์หนุ่ม : เอ่อ ในที่สุดก็สุขสมหวังเสียทีนะครับ คบกันมานานรึยังครับเนี่ย
บัณฑิต : ก็ไม่นานเท่าไหร่หรอกครับ
ส้มปี๊ด : เพิ่งคบกันแค่ 15 นาทีเองค่ะ!!
ไนท์หนุ่ม : เพิ่งคบกันจริงๆ ด้วย
บัณฑิต : คือผมเพิ่งออกมาจากเซเว่น จู่ๆ น้องส้มก็ฉุดกระชากลากผมมาอยู่นี่เลยอ่ะครับ ยังมึนๆ อยู่เลย
ไนท์หนุ่ม : เอาพาราสักเม็ดมั้ยครับ
ส้มปี๊ด : แหม... มึนความน่ารักเฉียบพลันของหนูอ่ะค่ะ เดี๋ยวก้อหาย
ไนท์หนุ่ม : งั้นเราเริ่มเล่นเกมกันเลยดีกว่าครับ จะเอาคำถามกล่องไหนดีครับ เลือกตามใจชอบเลย
ส้มปี๊ด : (กระแดะสุดขีด) อุ๊ย! เลือกไม่ถูกเลยอ่ะค่ะ!! เอากล่องไหนดีคะพี่!! อุ๊ย!! แหม!!
บัณฑิต : (ถอนหายใจ) ก็เอากล่องนั้นน่ะแหละครับ
(มีทีมงาน 2 คนออกมาช่วยกันแงะกล่องออก)
ไนท์หนุ่ม : ไม่ทราบว่าถ้าได้เงินรางวัล จะเอาไปทำอะไรเหรอครับ
ส้มปี๊ด : อืม.... คิดว่าจะเอาไปซื้อเครื่องบินส่วนตัวอ่ะค่ะ จะได้ร่อนไปฮันนีมูนกะพี่เค้าด้วยกันฉองต่อฉอง
ไนท์หนุ่ม : เอ่อ ล้านเซนนีนะครับ ไม่ใช่ล้านบาท
ส้มปี๊ด : อุ๊ย! อ้าว เหรอคะ งั้นเอาไปซื้อกระดาษพับเครื่องบินละกันค่ะ
(บัณฑิตเห็นทีมงาน 2 คนยังช่วยกันใช้จอบเสียมแงะกล่องอย่างเอาเป็นเอาตาย จึงเดินเข้าไปช่วยปลดล็อคกล่องทีนึง ก่อนจะเปิดฝาออกมาอย่าง่ายดาย)
ทีมงาน : เอ่อ ขอบคุณมากคับน้อง (เสร็จแล้วทั้งคู่ก็วิ่งเอามือปิดหน้าหลบไปด้วยความอับอาย)
ไนท์หนุ่ม : ตกลงรายการนี้มีอะไรน่าภูมิใจบ้างวะเนี่ย.....
ไนท์หนุ่มพูดก่อนจะหยิบสิ่งของที่อยู่ในกล่องออกมาโชว์คู่เข้าแข่งขัน ภาพซูมเข้ามา มันเป็นเม้าส์คอมพิวเตอร์เก่าๆ เหมือนผ่านการใช้งานมาอย่างหนักหน่วง
“อูวววว...ววว!!!” เสียงในห้องส่งรับพร้อมกัน
ไนท์หนุ่ม : นี่คือเม้าส์ครับ...
ส้มปี๊ด : รู้แล้วค่ะพี่ไนท์!! หนูไม่ได้เห็นเป็นไขควงหรอกค่ะ
ไนท์หนุ่ม : แล้วรู้ไหมครับ ว่านี่คือเม้าส์ของใคร
ส้มปี๊ด : บิลเกตส์!!!! นี่คือเม้าส์ประจำโต๊ะทำงานของบิลเกตส์!!!
ไนท์หนุ่ม : เอ่อ... ไม่ใช่ มันยิ่งใหญ่กว่านั้นครับ
บัณฑิต : คุณไนท์เฉลยดีกว่าครับ ผมไม่อยากเดามั่ว
ไนท์หนุ่ม : ก็ได้ครับ “และนี่คือเม้าส์ตัวที่ “มนัส กัดเคลือบพิษ” จักรพรรดิเกรียนกรุ๊ป ใช้เข้าเล่นแรคเป็นครั้งแรก!!”
ส้มปี๊ด : (อ้าปากค้าง...) อ...อะ น.. หนูกลับก่อนล่ะค่ะพี่ไนท์ นึกขึ้นได้ว่าทอดปลาทิ้งไว้ในครัว เดี๋ยวแมวมากิน (พูดจบก็ทำท่าจะเดินออกไป)
ไนท์หนุ่ม : อ้าว... ไม่เล่นเกมแล้วเหรอครับน้องส้ม
บัณฑิต : (รีบวิ่งไปคว้าแขนไว้) อย่าทำแบบนี้เลยครับ ไหนๆ ก็มาแล้ว เล่นซะหน่อยเถอะ น้องส้มไม่อยากได้เงินแล้วเหรอครับ
ส้มปี๊ด : คือ.... อยากก็อยากอ่ะค่ะ แต่สิ่งของมันมาแล้ว อีกเดี๋ยวเจ้าของมันก็คงตามมาแน่ๆ
บัณฑิต : ไม่มาหรอกครับ แต่ถ้าน้องส้มไม่ชอบ เดี๋ยวพี่จะจัดการให้เอง
ส้มปี๊ด : โอวว.... สุภาพบุรุษของฉัน งั้นเรากลับไปเล่นเกมกันเถอะค่ะ
บัณฑิต : โอวว.... ครับ
ไนท์หนุ่ม : เอียนจนจะอ๊วกเลยว่ะ....
ส้มปี๊ด : ถามคำถามมาเลยค่ะพี่ หนูพร้อมแล้ว
ไนท์หนุ่ม : อ่ะครับ คำถามถามว่า “เม้าส์ของ “มนัส กัดเคลือบพิษ” ตัวนี้ ได้ถูกคลิกไปแล้วกี่ครั้ง!!”
“อูวว....วว...วว...ว!!! O_O”
ส้มปี๊ด : เฮ้ยยย!!! ถามไรวะเนี่ย!! ขนาดเม้าส์หนูเองยังจำไม่ได้เลยนะคะ!!
บัณฑิต : คือ มันเดายากจริงๆ อ่ะครับ ขอคำใบ้หน่อยได้มั้ย
ไนท์หนุ่ม : มากกว่าสิบครับ!!
ส้มปี๊ด : (กัดฟัน) ขอบคุณมากค่ะพี่ ช่วยหนูได้เยอะมากๆ เลย มันก็แหงอยู่แล้วโว้ย
ไนท์หนุ่ม : จะตอบรึยังครับ
บัณฑิต : น้องส้มตอบมั่วๆ ไปเถอะครับ ยังไงเราก็เดาไม่ถูกอยู่แล้ว
ส้มปี๊ด : เอ่อ งั้นตอบก็ได้ค่ะ
ไนท์หนุ่ม : จะตอบแล้วนะครับ ตอบว่า!!
ส้มปี๊ด : 7,897,654 ครั้งค่ะ!!!
ไนท์หนุ่ม : (ชี้นิ้ว) คำตอบนะครับ!!
บรรยากาศในห้องส่งเงียบกริบ.... ส้มปี๊ดและบัณฑิตหลับตาปี๋รอฟังผล
ไนท์หนุ่ม : คำตอบนะครับ!!! ถ... ถ... ถะ... ถ.... ถถถถ.. ถถะ...ถ.ถ
ทั้ง 2 คนยังหลับตาปี๋.... ร่างกายเกร็งสั่น ด้วยความลุ้นสุดขีด!!
ไนท์หนุ่ม : คำตอบนะครับ!!! ถ... ถะ... ถ.... ถถถถ.. ถถะ...ถ.ถ ตึงอ่ะจ๊ะ ตึ่งตึง
ทั้งคู่กลั้นหายใจพร้อมกัน เธอและเขาพร้อมแล้วที่จะฟังคำตอบ!!!
ไนท์หนุ่ม : คำตอบ... ถ... ถะ... ถ.... ถถ ถถ...
ส้มปี๊ด : ว้อยยยย!!!!
ไนท์หนุ่ม : อ้าว น้องส้มเป็นไรครับเนี่ย
ส้มปี๊ด : จะบิวท์หางิ้วอะไรเหรอคะพี่!!! หนูลุ้นจนลำไส้ขดเป็นเงื่อนขัดสมาธิหมดแล้ว!!
ไนท์หนุ่ม : แหม... ก็ตั้งล้านเซนนีเชียวนะครับ มันก็ต้องตื่นเต้นกันหน่อยสิ
ส้มปี๊ด : ให้ตื่นเต้นเหรอคะ พี่ทำสำเร็จแล้วค่ะ หนูตื่นเต้นมากๆ เฉลยเลยเถอะค่ะ
ไนท์หนุ่ม : ให้เจ้าของมาเฉลยดีมั้ยครับ
ส้มปี๊ด : อย่าค่ะพี่!! อย่าเชียวนะคะ พี่ไนท์จะฆ่าหนูเหรอคะ!! พี่ก็รู้หนูแพ้เชื้อไวรัส!!
ไนท์หนุ่ม : พี่ล้อเล่นน่ะครับ
บัณฑิต : “แต่เขามาอยู่ที่นี่แล้ว!!”
ไนท์หนุ่ม : หา....
ทุกคนในห้องส่งเงียบกริบ ต่างมองมาที่คุณบัณฑิตเป็นตาเดียวกัน
และทันใดนั้น!! บัณฑิตก็ค่อยๆ เอามือถอดหน้ากากยางของตัวเองออกมา จังหวะนี้ทุกคนอ้าปากค้างกันหมด โดยเฉพาะน้องส้มปี๊ด
ร่างที่อยู่ภายใต้หน้ากากนั้นคือ....
“กรี๊ดดด!! ไม่จริ๊งงงง!!!! ไอ้เชื้อโรค!!”
มนัส : ทุกอย่างเป็นไปตามแผน... หึหึ ชื่อในเกม.... ชื่อ!!
ผลั้วว!!! ผลั้วว!!! อ๊าคค!! พลั่กก!!! อ๊าคคค!!
(ไม่ต้องรอใครขานรับ สาวน้อยส้มปี๊ดกระโดดเข้ายำเท้าทันที)
ผลั้วว!!! ผลั้วว!!! อ๊าคค!! พลั่กก!!! อ๊าคคค!!
ผลั้วว!!! ผลั้วว!!! อ๊าคค!! พลั่กก!!! อ๊าคคค!!
ไนท์หนุ่ม : เฮ้ยๆ น้องส้มใจเย็นครับ!! ว่าแต่ โห นี่มันปลอมตัวเข้ามาเลยเหรอวะเนี่ย
ผลั้วว!!! ผลั้วว!!! อ๊าคค!! พลั่กก!!! อ๊าคคค!!
“กรี๊ดดดด....ดดด!!! แง๊!!!”
(เมื่อยำพระบาทเสร็จ น้องส้มปี๊ดก็ร้องไห้วิ่งออกไปนอกห้องส่งทันที)
ไนท์หนุ่ม : อ้าว น้องส้ม!! (หันมาดูมนัสที่นอนเลือดกบปาก) “เอ่อ เป็นยังไงบ้างครับท่าน”
มนัส : คำ... ตอบ... ที่... ถูก ต้อง.... คือ แค่ก!! (สำลักเลือด) ที่ถูก... ต้อง.. คือ
“7,897,655 ครั้ง”
ไนท์หนุ่ม : ผิดนะครับ!! เฉียดไปนิดเดียว น่าเสียดายจริงๆ
(ทันใดนั้น 4 จตุรเทพเกรียนกรุ๊ปก็วิ่งแหกห้องส่งเข้ามา)
พระโหดฯ : ท่านวิสาจ!!! เกิดอะไรขึ้นกับท่านวิสาจ!!
นักธนู : ท่านบาดเจ็บหนัก!! โธ่ ข้าบอกท่านแล้วว่าในนี้มีแต่อันตราย แล้วรางวัลก็ไม่ใช่บัตรแรคตลอดชีวิตด้วย
แอสซาซิน : สภาพแบบนี้ โดนบอส MVP ทำร้ายแน่!!
พรีสน่ารัก : เดี๋ยวข้าจะฮีลให้ท่านเอง
ไนท์หนุ่ม : เออ รีบๆ พาท่านวิสาจของพวกแกกลับไปตายที่อื่นเลย รายการล่มหมดแล้ว เพราะหัวหน้าของพวกแกน่ะแหละ
(4 จตุรเทพแบกท่านมนัสขึ้นบ่ากลับร้านลุงไป ส่วนพิธีกรหันมาหากล้อง)
ก็สำหรับช่วงสุดท้ายนี่นะครับ ยังไงก็อยากจะฝากบอกคู่รักทุกคู่ด้วยนะครับว่า
“ความรักที่สวยงาม นั่นคือความรักที่จริงใจ”
ถ้าเรารักใคร เราต้องไม่โกหก และหลอกลวงคนนั้นนะครับ
วันนี้รายการ “กล่องดำปิ๊ดปี๋” คงต้องขอลาไปก่อน และคาดว่าคงจะไม่ได้กลับมาเจอกันอีกทั้งชาติเลยล่ะครับ ลาล่ะครับ สวัสดีครับ
(พิธีกรยกมือไหว้ ไฟห้องส่งค่อยๆ มืดลง พร้อมกับเสียงเฮรับการจากไป)
เป็นอันปิดรายการ.....
พี่กล้าเล่นมุกนี้ได้ไงเนี่ย ปลอมตัว..
