ไทยทีวีช่องหลืบ กลั้นใจเสนอ “แดจังงัง จอมนางแห่งวังลุง”
“แดจังงัง” จอมนางแห่งวังลุง เป็นละครหมูกระทะเกาหลีที่สร้างขึ้นจากเรื่องของหญิงสาวผู้เป็นตำนาน ตำปู ตำไทย ไม่ใส่ถั่ว นามว่า “จังงัง” เธอเป็นสตรีคนแรกที่มีโอกาสเข้าไปเหยียบและสร้างวีรกรรมในอาณาจักร “ลาน ลุง” (หรือร้านลุง แล้วแต่สะดวกเรียก)
ในวัยเด็กเธอต้องสูญเสียพ่อและแม่ไปจากการโจมตีของพวกเอเวอร์เลี่ยน ยังดีที่ขบวนการอาบะเรนเจอร์ช่วยให้เธอรอดชีวิตไว้ได้ และเมื่อโตขึ้นเธอได้มีโอกาสเข้าไปเรียนรู้วิธีปรุงอาหาร ในแรคสำนัก ด้วยความฉลาด และความที่จังงังเป็นคนเรียนรู้เร็ว จึงทำให้ได้รับความไว้วางใจจากกษัตริย์ “มนัด เกียน กึม” จนทำให้เธอกลายเป็นกุ๊กมือหนึ่งแห่ง “ลาน ลุง” อย่างไม่ยากเย็น
นอกจากอาหาร จังงังยังศึกษาเกี่ยวกับศาสตร์การปรุงยารักษาโรค ไม่ว่าจะเป็นแผนโบราณ หรือแผน 4–5–1 ทิ้งกองหน้าเดี่ยว ใช้วิงแบ็คเป็นตัวเติมเกม จึงทำให้เธอมีความสามารถรักษาอาการเจ็บไข้ได้ป่วยของกษัตริย์ ในยามที่ท่านออนไลน์หักโหม พักผ่อนไม่เพียงพอ ด้วยมาม่าสูตรคลุกกระทิงแดงไม่ถึง 3 คำของเธอ ทำให้กษัตริย์เกียนกึมมีชีวิตชีวาขึ้นราวปาฏิหาริย์ และนั่นก็ทำให้ชื่อเสียงของจังงังเลื่องระบือไปทั่วอาณาจักร “ลาน ลุง”
ซีรี่ย์ “แดจังงัง” ชุดนี้ได้รับความนิยมอย่างสูงในแถบตะเข็บชายแดน กวาดเรทติ้งอันดับ 1 ในทุกประเทศที่เข้าฉาย และด้วยความดังนี้เอง ทำให้ดารานำผู้รับบทแดจังงัง “ไนท์ สาว” ได้รับความนิยมสูงสุดในทุกตลาดที่เธอไปซื้อของ โดยเฉพาะตลาดสะพานควาย และคาดว่าเธอจะดังทั่วโลกในไม่ช้า เพราะหน้าตาเธอก็สวยสะพรั่งใช่เล่น เป็นที่ต้องตาต้องใจจนยากจะหักห้าม ผ่านวินไหนต้องได้ยิน ระวังหลุมรัก กันเป็นแถว
และนี่คือตัวอย่างความสนุกเล็กๆ น้อยๆ ที่ทำให้ “แดจังงัง” มัดใจผู้ชมได้ราวกับเล่นคาถาอาคม
ที่แรคสำนัก อาณาจักรลาน ลุง
กษัตริย์เกียนกึม : บ้าที่สุด...!! ข้าไม่คิดเลยว่าพวกซอมบี้จะเก่งกาจถึงเยี่ยงนี้
พรีส นา ลัง : ไม่เป็นไรขอรับ ถ้าท่านสวรรคตเดี๋ยวหม่อมชั้นชุบชีวิตให้
กษัตริย์เกียนกึม : ไม่ต้องห่วงข้า เจ้าเอาตัวเองให้รอดก่อน
“เหล่าองครักษ์ ชื่อในเกมข้าชื่ออะไร…!!”
พร้อมกัน : “วิสาจจจ!!!!”
กษัตริย์เกียนกึม : เสียงควรจะฮึกเหิมกว่านี้นะ
โหด โดด ฮีล : เอ่อ ฝ่าบาท... ได้เวลาอาหารแว่ง
นัก นู : อาหารว่าง!!
โหด โดด ฮีล : ได้เวลาอาหารว่างแล้วขอรับ...
กษัตริย์เกียนกึม : เจ้าก็เห็น ว่าข้าเหลืออีกแค่ 4% ก็จะอัพปาดัมปาด้า ยังจะ...
โหด โดด ฮีล : พระเจ้าจอร์จ ข้าน้อยสมควรตาย
แอส ซัง มิน : เบิกเครื่องประหารหัวสุนัข... (ผลั้ว!!) โอ๊ย!!
โหด โดด ฮีล : อย่ามั่ว ไม่ใช่เปาบุ้นจิ้น!!
จังหวะนั้น “แดจังงัง” ก็ยกโถอาหารเข้ามาเสริฟพอดี
กษัตริย์เกียนกึม : โฮ่... กลิ่นหอมมาแต่ไกล วันนี้อาหารเป็นไรรึ
แดจังงัง : (เปิดโถ) “เพ็ดดีกรี” เพคะฝ่าบาท มีสารอาหารครบถ้วน เหมาะสำหรับสิ่งมีชีวิตวัยเจริญพันธุ์
กษัตริย์เกียนกึม : เจ้านี่ มีเมนูใหม่ๆ มาให้ข้าลิ้มลองเสมอเลยนะ (พูดพลางหยิบอาหารเข้าปาก) อืม... เนื้อเหนียวไปนิด แต่รสชาติอร่อยมาก ข้าเกิดมาเพื่อสิ่งนี้
(หันมองเหล่าองค์รักษ์) “หึๆ พวกเจ้าอยากกินกันล่ะสิ”
โหด โดด ฮีล : ไม่ล่ะขอรับ หม่อมชั้นมิอาจเอื้อมรับประทานอาหารสัตว์ เอ้ย ไม่ใช่!! อาหารกษัตริย์หรอกขอรับ
กษัตริย์เกียนกึม : จังงัง ของว่างเจ้าช่างคาวนัก เจ้าไม่มีของหวานตบท้ายบ้างรึ
แดจังงัง : เดี๋ยวหม่อมชั้นจะไปทำให้เดี๋ยวนี้ล่ะเพคะ
กษัตริย์เกียนกึม : ฮึ่ย เจ้าก็รู้ว่าข้าเป็นกษัตริย์!! ข้าเกลียดการรอคอยเป็นที่สุด!!
แดจังงัง : จะกินไม่กิน
กษัตริย์เกียนกึม : กินจ๊ะ...
แดจังงัง : เอางี้มั้ยเพคะ ถ้าฝ่าบาทอยากเสวยให้ว่องไว ข้าขอผู้ช่วยหนึ่งคนนะเพคะ
กษัตริย์เกียนกึม : ผู้ช่วยงั้นหรือ..??
แดจังงัง : เธอเป็นสหายรักของหม่อมชั้นเอง ขออนุญาตเปิดตัวเลยนะเพคะ “มานี่สิ จังปี๊ดดด!!”
(กล้องจับ.... จังปี๊ดวิ่งกระโดดสวอนเลคเข้ามาอย่างรื่นเริง กษัตริย์เกียนกึมเห็นหน้าแล้วเหงื่อแตกทันที)
กษัตริย์เกียนกึม : จังงัง เอ่อ ข้าไม่ไว้ใจสหายของเจ้า
แดจังงัง : อ้าว ฝ่าบาท ทำไมพูดหมาๆ ยังงั้นล่ะเพคะ ถ้าหม่อมชั้นไม่ไว้ใจจังปี๊ด หม่อมชั้นไม่ให้เป็นผู้ช่วยหรอกนะเพคะ
กษัตริย์เกียนกึม : คนเราดูหน้า ไม่รู้ใจ ข้ารู้สึกว่าสหายเจ้าคิดไม่ซื่อ
จังปี๊ด : อาไร๊!! ฝ่าบาท เจอกันครั้งแรกก็ปรามาสข้าแบบนี้แล้วหรือเพคะ ไร้จริยศึกษาสิ้นดี๊ สิ้นดี
กษัตริย์เกียนกึม : เห จังปี๊ด เจ้าแน่ใจหรือว่าครั้งแรก...
จังปี๊ด : ก็เออสิ เอ๊ะ ไอ้เชื้อ...... เชื้อ เชื้อ....... ไอ้เชื้อพระวงศ์นี่!! ก็เพิ่งเปิดตัวเมื่อกี้นี่เพคะ คนอ่านก็เห็น
แดจังงัง : หม่อมชั้นขอตัวเข้าครัวก่อนนะเพคะ
กษัตริย์เกียนกึม : โอ๊ะๆ ไม่ต้องหรอก เจ้ายกเครื่องปรุงมาทำให้ข้าเห็นตรงนี้เลยได้มั้ย
แดจังงัง : เพราะเหตุใดเพคะ?? ทำไมต้องวุ่นวายขนาดนั้น
จังปี๊ด : ฝ่าบาทกลัวหม่อมชั้นวางยาหรือเพคะ ไม่ต้องกลัวหรอกเพคะ หม่อมชั้นวางแน่ๆ อยู่แล้ว
กษัตริย์เกียนกึม : อ๋อ เปล่า เพียงแต่ข้าได้ลิ้มของอร่อยๆ ทุกวัน ข้าก็เลยอยากรู้กระบวนการบ้าง แค่นั้นเอง
แดจังงัง : ฝ่าบาท นี่ไม่ใช่รายการหมึกแดงนะเพคะ
กษัตริย์เกียนกึม : เจ้ากำลังจะขัดใจข้าที่เป็นกษัตริย์งั้นรึ จังงัง
จังปี๊ด : แล้วฝ่าบาทจะผละที่นั่ง เสด็จตามไปที่ครัวเนี่ย มันจะมีใครตายหรือเพคะ
โหด โดด ฮีล : ชะ นังผู้ช่วยนี่สามหาว!! เจ้าไม่เห็นหรือว่ากษัตริย์กำลังทรงแร็คอยู่
พรีส นา ลัง : อีก 4% ก็จะอัพอยู่แล้ว
แอส ซัง มิน : เบิกเครื่องประหาร... (ผลั้ว!!) โอ๊ย!!
โหด โดด ฮีล : บอกว่าไม่ใช่เปาบุ้นจิ้น!!
แดจังงัง : เข้าใจแล้วเพคะ ป่ะ จังปี๊ด ไปช่วยข้ายกเครื่องครัวหน่อย
จังปี๊ด : (ตะเบ๊ะ) เยสเซอร์!!!
(เหล่าองค์รักษ์นึกในใจ นังผู้ช่วยนี่มันน่า... ฆ่าหมกไหโสมตังกุยจริงๆ)
ผ่านไป 15 นาที แดจังงังและจังปี๊ดช่วยกันจัดเครื่องครัวพร้อมแสดงการปรุงอาหาร อันประกอบคร่าวๆ ด้วย เตาอบ หม้อดิน กระทะทองเหลือง ตะหลิว ไม้พาย จานดาวเทียม (เอามาทำไม) เฮลิคอปเตอร์มือสอง (นั่นสิ เอามาทำไม) และเครื่องปรุงสมุนไพรอีกนานาชนิด กษัตริย์เกียนกึมเห็นแล้วอดตื่นเต้นไม่ได้จริงๆ
กษัตริย์เกียนกึม : (ถูมือ) โฮ่! ท่าจะเป็นของหวานเพื่อสุขภาพ... อีกแล้วสินะ ชื่อเมนูอะไรรึ
จังปี๊ด : “เด็กติดเกมแช่อิ่ม” เพคะ
แดจังงัง : จังปี๊ด!! อย่าเสียมารยาทต่อหน้ากษัตริย์
กษัตริย์เกียนกึม : แล้วตกลงพวกเจ้าจะทำอะไรให้ข้าทานกันแน่ล่ะเนี่ย
แดจังงัง : เมนูนี้ชื่อ “สมุนไพรปลายฟ้า เชื่อมสายน้ำสะท้านภูผา” เพคะ
กษัตริย์เกียนกึม : แค่ฟังชื่อก็น่าสนใจซะแล้วสิ เอาล่ะ เจ้าลงมือได้เลย อ้อ นักนู! เดี๋ยวเจ้าช่วยมาเล่นแรคแทนข้าหน่อยซิ
แดจังงัง : เริ่มจากต้มน้ำให้เดือดปุดๆ ก่อนนะเพคะ จังปี๊ด... เจ้าเอาสมุนไพรไปล้างน้ำให้สะอาดทีสิ
จังปี๊ด : (ตะเบ๊ะ) เยสเซอร์!!!
จากนั้น จังปี๊ดก็หยิบกาละมังใส่น้ำออกมา แล้วก็นำผักสมุนไพรใส่ลงไป ตามด้วยผงซักฟอกโอโม่
กษัตริย์เกียนกึม : เฮ้ย!! เฮ้ย!!
จังปี๊ด : ไม่ต้องตกกะใจเพคะ สมุนไพรจะได้สะอาดๆ ไม่ดีเหรอเพคะ (พูดจบก็หยิบแปรงทองเหลืองออกมาขัดทำความสะอาดสมุนไพร)
กษัตริย์เกียนกึม : เอ่อ มันก็ดี ข้าชอบอาหารสะอาดๆ แต่ข้ากลัวเจ้าจะลืมซักน้ำสอง
จังปี๊ด : โอ๊ย... ไม่ลืมหรอกเพคะ แหม ซ้ำไป เดี๋ยวหม่อมชั้นจะโปรโมชั่นน้ำยาปรับผ้านุ่มให้ด้วยอีกฝา
กษัตริย์เกียนกึม : เฮ้ย ไม่ต้องก็ได้ ข้าชอบสมุนไพรแข็งๆ
แดจังงัง : จังปี๊ด.... เอาสมุนไพรขึ้นได้แล้ว เดี๋ยวผักจะเสียคุณค่าทางอาหาร
จังปี๊ด : (พรึ่บ...! หยิบสมุนไพรขึ้นมาสะบัด แล้วบิดเอาน้ำออก) ว้าว สะอาดสดใส ต้องใช้โอโม่!!
กษัตริย์เกียนกึม : เอ่อ จังงัง ข้าว่าถ้าเอาผู้ช่วยของเจ้าออกไป คุณค่าทางอาหารจะเพิ่มขึ้นเยอะกว่านี้อีกนะ
แดจังงัง : เอาล่ะค่ะ ตอนนี้น้ำก็เดือดแล้วนะเพคะ จากนั้น เราก็หยิบสมุนไพรที่ทำความสะอาดแล้วใส่ลงไป (หยิบสมุนไพรใส่ลงไป) ตามด้วยดอกไม้จันทน์ (หยิบดอกจันทน์ใส่ลงไป) เพิ่มความหอม.... นะเพคะ พอเริ่มมีกลิ่นแล้วก็ใส่น้ำเชื่อม.....
จังปี๊ด : (โดดแทรกเข้ามาใส่) จากนั้นก็ตามด้วยน้ำยาปรับผ้านุ่ม!!!
กษัตริย์เกียนกึม : เฮ้ยย!!! อีบ้า!!!
จังปี๊ด : (ทำหน้าตาน่ารัก) อ้าว สมุนไพรจะได้นุ่มๆ เคี้ยวง่าย ย่อยสะดวกไงเพคะ
กษัตริย์เกียนกึม : ถึงตายเลยนะนั่น!!!
จังปี๊ด : โอ๊ย!! ไม่หรอกฝ่าบาท หม่อมชั้นยังไม่เคยเห็นข่าวพาดหัวว่ามีคนตายเพราะกินน้ำยาปรับผ้านุ่มเลยนะเพคะ
กษัตริย์เกียนกึม : ก็ข้าจะเป็นคนแรกนี่ไงล่ะว้อยย!!!!
แดจังงัง : “ฝ่าบาทไม่ต้องกังวลเพคะ สมุนไพรที่นำมาใช้เก็บจากยอดเขาทิงนองนอย มีฤทธิ์ช่วยล้างสารพิษ และคืนสมดุลให้ระบบภายในร่างกาย ไม่ว่าจะเป็นระบบย่อยอาหาร ระบบหายใจ หรือระบบนาโน ซิสเต็ม”
กษัตริย์เกียนกึม : ได้ยินอย่างนี้ข้าก็โล่งใจ เอ้า แล้วขั้นตอนต่อไปทำอะไรต่อรึ
แดจังงัง : ต้มทิ้งไว้ 20 นาทีเพคะ พอครบแล้วถึงจะรับประทานได้
กษัตริย์เกียนกึม : อือ... แล้วไอ้กระทะทองเหลือง ตะหลิว จานดาวเทียม เจ้าเอามาทำแย้อะไรรึ
แดจังงัง : นั่นสิเพคะ
กษัตริย์เกียนกึม : (เกาคาง) อืม ต้องรอ 20 นาทีเชียวหรือ การรอคอยมันทรมานอย่างนี้สินะ
จังปี๊ด : (โดดเข้าใส่) ระหว่างนี้เราก็ใส่น้ำยาล้างห้องน้ำลงไป!!!
กษัตริย์เกียนกึม : เฮ้ยย!!!
จังปี๊ด : แหม เพิ่มสีสันไงคะฝ่าบาท ตามด้วยไซยาไนท์!! แล้วก้อน้ำยาขัดทองเหลือง!!! ไม่ต้องห่วงเพคะ ฝ่าบาทก็ได้ยินแล้วนี่ว่าสมุนไพรตัวนี้ล้างพิษได้ ชิลด์ๆ ขำๆ เพคะฝ่าบาท
อ่า แล้วอะไรต่อนะ “อ้อๆ น้ำยาขัดพื้น”
กษัตริย์เกียนกึม : ชั้นจับแกลงหม้อด้วยได้มั้ยเนี่ย!!!
20 นาทีผ่านไป.... จังงังตักของหวานในหม้อใส่ถ้วยหยก โรยขิงฝอย ก่อนจะน้ำมาเสริฟ
กษัตริย์เกียนกึม : น่ากินจังเลยนะ
จังปี๊ด : น่ากินก็เหวยเลยสิเพคะ
กษัตริย์เกียนกึม : แหม.... ของอร่อยๆ อย่างนี้ ถ้าข้าทานคนเดียว มันก็จะดูไร้น้ำใจเกินไป ใช่ไหม
องครักษ์ : (พร้อมกัน) เห็นด้วยเพคะ!!
กษัตริย์เกียนกึม : เอาล่ะ จังปี๊ด ข้าให้เจ้าทานก่อน
จังปี๊ด : (ดุ้งเล็กน้อย) เอ่อ เกรงใจอ่ะเพคะ ฝ่าบาทเหวยดีกว่าค่ะ ชะอุ๋ย!!
(จังปี๊ดหันมองรอบๆ องครักษ์ทั้ง 4 ชักดาบออกมาจากฝักพร้อมกัน)
กษัตริย์เกียนกึม : (เสียงหื่น) ข้าสั่งให้เจ้าทานก่อน จะทานไม่ทาน.... ถ้าไม่ล่ะก็
จังปี๊ด : เอ่อๆ ค่ะ จะทานเดี๋ยวนี้ล่ะเพคะ อุ๊ย!!
(เพล๊ง!!! สุดยอดแห่งไหวพริบ จังปี๊ดแกล้งทำถ้วยตกแตกซะยังงั้น)
กษัตริย์เกียนกึม : เฮ้ยยยย!!!
จังปี๊ด : (เขกกะโหลกน่ารัก) หวา แย๋จังง!! เรานี่ซุ่มซ่ามจริงๆ เลยน๊อ!!! (พูดจบก็ติดสปีดวิ่งหนีออกไปนอกวังทันที)
กษัตริย์เกียนกึม : เฮ้ยยย!! ตามไปจับนังนั่นมาเดี๋ยวนี้!!!!
สิ้นเสียงกษัตริย์ เหล่าองครักษ์และทหารก็คว้าอาวุธออกตามล่า “แดจังปี๊ด” ทันที
กษัตริย์เกียนกึม : ถ้วยนี่ราคาเป็นล้านเชียวนะว้อยย!!!
เหตุการณ์กำลังตื่นเต้น ชะตากรรมของจังงัง และจังปี๊ด จะเป็นอย่างไรต่อไป
แล้วเรื่องวุ่นวายภายในวังอีกล่ะ กษัตริย์เกียนกึมจะเลเวลอัพหรือไม่ โอ๊ย.... เข้มข้นซะงั้น
ไว้มีโอกาสจะกลับมารายงานนะขอรับ ฉบับนี้หน้ากระดาษหมดแล้ว
ไปก่อนละครับ.... พิ่วว
ขำดีอยู่ แต่อ่านแล้วออกแนวชวนปวดกะโหลกมากกว่าอ่ะ
