Knight to meet you 2
EN Project

ความเดิมตอนที่แล้ว
- ไนท์ทำการล้างแค้นต่อเนื่อง ด้วยการส่งไวรัสตวัดพงษ์เข้าคอมพิวเตอร์ออฟฟิต ENP ซึ่งมันเป็นไวรัสที่มีอาณุภาพร้ายแรงมาก ถ้าฟังจากชื่อ ในขณะเดียวกันทางด้าน ด.ร ตวัดพงษ์เอง เขารู้สึกว่าเคยมีความสัมพันธ์กับชายที่ชื่อมากัส มาก่อน และทางด้านในเกม ระหว่างที่ไนท์กำลังเล่น En Project อยู่นั้น เขาได้พบนักสู้หน้าใหม่สายมาเชียลอาร์ต ตัวตนที่แท้จริงเขาคือคุณบัณฑิต เด็กหนุ่มผู้เพอร์เฟคทุกด้านนั่นเอง ในขณะนี้เขาต้องปะทะฝีมือกับ 2 หนุ่มผู้มีฝีปากเทพกว่าฝีมือ ดงบัง และ ชินจิ ผลจะออกมาเป็นเยี่ยงไร

ตอนที่ 6 ผู้กลายเป็นเป้าหมาย

โฮะๆๆ มาเลยมา วันนี้นักสู้เลเวล 50 กับ 51 สองคนเราจะรุมเลเวล 13

เจ้าดงบังพลางพูดไป เคลื่อนย้ายร่างกายเป็นวงกลมรอบ เจสัน คิดส์ แต่ดูท่าทางคู่ต่อสู้จะไม่ออกอาการกลัวเลยแม้แต่นิดเดียว ถึงเวลาต่อสู้จริงๆ เขาดูสงบและเยือกเย็นมาก ไนท์ที่ยืนมองอยู่สัมผัสอย่างนั้นจริงๆ

เขามีความรู้สึกว่า เจ้าหมอนี่ไม่ใช่ฝ่ายแพ้อย่างแน่นอน อย่างน้อยๆ ออกเสมอก็ได้ 1 แต้มล่ะวะ จะบ้าเหรอ ไม่ใช่แข่งบอลพรีเมียร์

โฮะๆๆ นี่คือการต่อสู้ที่ยุติธรรมที่สุด เท่าที่โลกเคยมีมาทีเดียว

ยุติธรรมบ้านแม่มึง ไนท์คิดในใจ เราจะออกไปช่วยดีไหมนะ ถึงเลเวลจะน้อย แต่ถ้าจำนวนคนเท่ากันก็น่าจะลดความเสียเปรียบได้บ้าง

ไอ้ชินจิก็ร่างสเต็ปเช่นเดียวกับคู่หู มันก็กำลังเคลื่อยย้ายร่างตัวเองไปรอบๆ เจสัน หรือบัณฑิต ดูน่ากลัวและเกรงขามมากๆ แต่หารู้ไม่ว่า ไอ้ดงบังน่ะเคลื่อนไปทางขวา ส่วนชินจิน่ะเคลื่อนไปทางซ้าย พอจะนึกออกไหมว่าจะเกิดอะไรขึ้น

โครม!!!

เฮ้ย!! ใครลอบทำร้ายตูวะ!!
ไอ้ 2 ตัวเสือกสไลด์มาชนกันเอง พอหันหน้ามาเจอกันก็ตกใจอีกต่างหาก เกือบจะง้างหมัดตะบันหน้ากันเองแล้ว.... และในจังหวะนั้นเอง เจสัน คิดส์ก็ถือโอกาสสับฝีเท้าเข้าหาจังหวะที่ทั้งคู่ไม่ได้สังเกตตน

ขอผมบุกก่อนแล้วกันนะครับ!!!!
ไม่รู้จะขออนุญาตทำไม ขาวิ่งออกไปแล้วแท้ๆ ทั้งดงบังและชินจิตกใจกับเสียงอันดังก้อง กว่าจะกลับมาทำท่าตั้งสู้ เจสันก็สปริงตัวขึ้นไปในอากาศระยะ 2 เมตรแล้ว

ตู้มมม!!!บบบ ตู้มมม!!!

ก่อนที่เขาจะฉีกขาเตะ 2 ด้านพร้อมกันอย่างสวยงาม เลือดกำเดาในเกมกระฉูดขึ้นฟ้า ส่วนนอกเกมในห้องคอนโทรล ทั้งคู่หงายหลังพร้อมกันโดยมิได้นัดหมาย

เฮ้ย.... บรู๊ซ ลี กลับชาติมาเกิดเป็นไอ้เจ้านี่เหรอวะเนี่ย สุดยอดเลยว่ะ ไนท์เผลออุทานออกมาอย่างไม่รู้ตัว

เฮ้ย ค่าพลังชีวิตหายไปเท่าไหร่วะเนี่ย!! นายเกราะไม้ดงบังรีบเช็คดูไลฟ์พอยท์ของตัวเองทันที แต่ตัวเลขที่เขาเห็น พลังชีวิตของเขากำลังลดลงเรื่อยๆ เหมือนว่าค่าเสียหายจากแรงเตะเมื่อกี้ระบบยังคำนวณไม่หมดเลย

อะไรฟร้าเนี่ย!!! อย่าบอกนะว่าค่าเสียหายเมื่อกี้ไม่ได้มาจาก Atk ในเกม เลเวล 13 ไม่มีทางโจมตีได้แรงขนาดนั้นหรอก เดี๊ยนไม่เชื่อ!!! หล่อรับไม่ได้!!!

ตู้ม!! ตู้ม!! ตู้ม!! ตู้ม!! ตู้ม!! ตู้ม!! ตู้ม!!

เจสันใช้โอกาสตอนที่ฝ่ายดงบังกำลังอยู่ในอาการตกใจ รีบเข้ามาทำแต้มต่อเนื่องทันที ด้วยลูกเตะเบิ้ลนับครั้งไม่ถ้วน ไอ้ดงบังเองก็โดนต่อเนื่องเช่นกัน เพราะตั้งแต่เกิดมายังไม่เคยเจอการโจมตีแบบสายฟ้าฟาดขนาดนี้มาก่อน พ่อแม่ยังไม่เคยตีชั้นสักแอะเลยนะเว้ย แล้วไอ้หมอนี่มันเป็นใครวะ รัวตีนกระจายเลย

หัว!! ไหล!! ตูด!! หัว!! ไหล!! ตูด!! หัว!! ไหล!! ตูด!!

โห.... มีสลับซ้ายขวาด้วยเว้ย ส่วนชินจิตอนนี้ทำอะไรไม่ถูกแล้ว นอกจากยืนดูเพื่อนเป็นกระสอบทราย ไม่ได้มีความคิดจะเข้าไปช่วยเหลือเลยแม้แต่น้อย

ฮึ้บ.... นี่แน๊ะ ช่วยอย่างมากที่สุด ก็คงเอาก้อนกรวดเล็กๆ ปาอัดเข้าไปตอนเผลอล่ะมั้ง

โห... ท่าทางพลังชีวิตจะเยอะนะครับเนี่ย ขนาดนี้แล้วยังไม่ตายอีก เจสัน คิดส์พูดหน้าตายิ้มแย้ม พลางยังสะบัดตีนต่อไป

ตู้ม!! ตู้ม!! ตู้ม!! ตู้ม!! ตู้ม!! ตู้ม!! ตู้ม!!

ฮ่าๆ ใช่.... โอ้ยย!! ถ้าแกยังไม่หยุดเตะชั้นล่ะก็ โอ้ย!! แกจะต้องเหนื่อยตายแน่ๆ ฮ่าๆๆๆ

ไม่เป็นไรหรอกครับ.... เรื่องความเหนื่อย ผมเจอมาเยอะแล้ว แค่นี้ทนได้

เหรอ..... ชิบหายแล้วกู

ตู้ม!! ตู้ม!! ตู้ม!! ตู้ม!! ตู้ม!! ตู้ม!! ตู้ม!!

การทำร้ายร่างกายยังคงดำเนินสะดวกต่อไป ตอนนี้ชินจิคิดแผนสุดยอดขึ้นมาแล้ว เพื่อใช้ในการเอาตัวรอดโดยเฉพาะ มันเป็นสกิลก้นหีบที่ไม่มีให้อัพในเกม มันคือสกิล..... แกล้งตาย แอ๊ก... ว่าแล้วมันก็ทิ้งตัวลงไปนอนทันที
เฮ้ย เพื่อน ตูตายแล้วน้า..... แอ่ก

ไนท์เห็นดังนั้น จึงรีบวิ่งเข้าไปกระทืบทันที
ได้เลยครับ คุณได้สิทธิ์นั้นเดี๋ยวนี้!!!!
ตู้ม!! ตู้ม!! ตู้ม!! ตู้ม!! ตู้ม!! ตู้ม!! ตู้ม!!

เฮ้ย!! ไอ้อ่อน เราเพื่อนกันนะโว้ยยย

อ้าว ก็เห็นเพื่อนอยากตาย ก็เลยช่วยเพื่อนไง
ตอนนี้ไนท์กระโดดขึ้นย่ำเท้าแล้ว ประหนึ่งกำลังทำไวน์องุ่น ไม่เปิดโอกาสให้พี่ชินจิลุกขึ้นเลย
ไม่ต้องลุกขึ้นมานะ เดี๋ยวก็ได้ตายสมใจแล้ว พวกแก!!!
ตู้ม!! ตู้ม!! ตู้ม!! ตู้ม!! ตู้ม!! ตู้ม!! ตู้ม!!

ส่วนท่านดงบังก็ไม่มีทีท่าว่าจะรอดดงเท้าที่โคตรว่องไวนั้นออกมาได้ จากที่เคยขู่เขา กลายเป็นเราที่โดนพับสนามบุกเสียอย่างนั้นอ่ะ คิดว่ากว่าไลฟ์พอยน์ 2 ตัวนี้จะหมด คงกินเวลานานหน่อย

แต่ผลแพ้ชนะคิดว่าคงออกมาแล้วล่ะ

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

วันต่อมา
เสียงดนตรีเพลงกระบี่ไร้เทียมทานกำลังจะดังขึ้นอย่างอลังการ ต้อนรับคณะประชุมกลุ่ม เกรียนกรุ๊ป โดยมีจักรพรรดิ มนัส กัดเคลือบพิษ เดินนำขบวนมาชนิดแสงบารมีเปล่งประกาย ตามด้วยลูกน้องอีกหลายสิบชีวิต เรียงตามลำดับยศในกลุ่ม หรือความเกรียนในกลุ่มนั่นเอง

นั่น เสียงเพลงมาแล้ว น่าเกรงขามจริงๆ กลุ่มเกรีย.....

อั๊ง... อัง อัง... โต่ะเต๊โมดาอิ๊ซุกกิ โดระเอ... มาหื่ม

ต่อง ต๊อง ตอง ต๊อง.... วันนี้เสนอตอน ไฟฉายย่อส่วน

จักรพรรดิมนัสหันมองหน้าพระโหดฯ มือขวาคนสนิททันที
เอ่อ สงสัยเปิดผิดแผ่นครับ พระโหดตอบเหงื่อไหล 2 หยด สีหน้าสำนึกผิด

สัด.... ชื่อตอนไม่เป็นมงคลซะด้วย ไฟฉายย่อส่วน พรีสน่ารักบ่น
พวกเราเกรียนกรุ๊ป เป็นองค์กรที่ยิ่งใหญ่ในจักรวาลนะโว้ย

อ๊า.... โดเรม่อน!!!
เป็นอะไร ร้องไห้ทำไมโนบิตะ!!

เฮ้ย!! รู้ว่าเปิดผิดก็ละอายบ้างสิโว้ย ปิดได้แล้ว!!

พระโหดตะโกนเสียงดุดัน เสียงจากเครื่องเล่นแผ่นราคาแพงในห้องกระจายเสียงหยุดลงทันที แต่จักรพรรดิท่านปล่อยวางไม่สนใจ เขาค่อยๆ เดินหน้าเคร่งขรึมเข้าไปที่ห้องประชุมตึก En Plaza ทุกคนรู้ดีว่าตอนนี้สถานการณ์ตอนนี้ค่อนข้างตึงเครียด หลังจากที่เมื่อวานมีข่าวไม่สู้ดีนักถูกส่งมาจาก Mr มากัส

มนัส กัดเคลือบพิษ.... หย่อนก้นนั่งลงที่หัวโต๊ะประชุม และสมาชิกผู้ร่วมประชุมทุกคนก็ต่างนั่งประจำที่

เมื่อทุกคนประจำที่เรียบร้อยแล้ว ไฟในห้องประชุมก็มืดลง เพื่อฉายภาพที่บันทึกไว้ในเกมเมื่อวานนี้ลงบนจอผ้า
พรึ่บ...!!! แสงนั่นถูกฉายออกมาอีกฝั่งหนึ่งของหัวโต๊ะ ซึ่งจอผ้านั่นอยู่หลังมนัสพอดี

สัด.... เต็มหน้ากูเลย

ท่านวิสาจอย่าบังจอภาพสิครับ จะไปไหนก็ไปเลย พวกผมมองภาพไม่เห็น

ตกลงข้าผิดใช่มั้ยเนี่ย มนัสมองหน้าลูกน้องทุกคน ซึ่งตอนนี้ทุกคนดูจะสนใจภาพบนจอผ้ามากกว่า และเขาก็ค่อยๆ ลุกออกไปยืนกอดอกดูภาพบนจอนั้นห่างๆ

แต่น แต๊น.... นี่คือไฟฉายย่อส่วน!!!

อ๊า.... มันใช้ยังไงหรือโดเรม่อน!!

ทุกคนเงียบ และหันไปมองที่คนคุมเครื่องฉายภาพพร้อมกัน

นี่มึงละอายเป็นบ้างมั้ยเนี่ย....
ก่อนที่คนคุมเครื่องจะรีบกุลีกุจอเปลี่ยนแผ่นทันที

และภาพเคลื่อนไหวที่ทุกคนเห็น มันคือภาพการต่อสู้แบบมวยคนละชั้นของ เจสัน คิดส์ กับ 2 หนุ่ม ดงบังชินจิ

ตู้ม!! ตู้ม!! ตู้ม!! ตู้ม!! ตู้ม!! ตู้ม!! ตู้ม!!
ฮ่าๆ แกเหนื่อยใช่มะล่า กลับบ้านแกต้องเอาน้ำมันนวดขาแน่ๆ ฮ่าๆๆ โอ้ย เจ็บนะโว้ย

การต่อสู้นั้นตรึงสายตาทุกคู่ ทุกคนเห็นแล้วถึงกับพูดอะไรไม่ออก มีเพียงนายพรีสน่ารักเท่านั้นที่กล้าพูดขึ้นมา
ไอ้ดงบัง กับชินจินั่น มันเป็นสมาชิกสาขาย่อยของเกรียนกรุ๊ปนี่ครับ!!

แล้วไอ้หน้าอ่อนนั่นมันเป็นใคร.... ทำไมการเคลื่อนไหวของมันถึงได้เทพเยี่ยงนี้ ท่านวิสาจครับ!! ท่านวิสาจ!!

มนัสยังคงตาเขม็งมองคอมโบของเจสัน คิดส์ อย่างต่อเนื่อง กว่าจะรู้ตัวว่าลูกน้องกำลังเรียกอยู่ ทุกคนก็มองมาทางนี้เป็นตาเดียวกันแล้ว

เอ่อ... มันไม่ได้เก่งอย่างที่เราคิดหรอก เพียงแต่ไอ้ 2 ตัวนั่นมันอ่อนเกินไป

ใช่... ใช่แล้ว สมกับเป็นท่านวิสาจจริงๆ มองอะไรได้ทะลุปรุโปร่ง พระโหดลุกขึ้นกำหมัด แต่จริงๆ ก็ยังไม่มั่นใจอยู่นั่นแหละ

ส่งข้อความไปบอกไอ้ 2 ตัวนั่นด้วย ว่าจากนี้ไปพวกมันพ้นสภาพการเป็นสมาชิกของเกรียนกรุ๊ป!!!

รับทราบ.... นักธนู หน่วยข้อมูลลุกขึ้นตะเบ๊ะทีนึง

คือ แล้วไอ้เท้าจรวดนั่นล่ะครับ พรีสน่ารักถามความเห็นต่อ ท่านจักรพรรดิเงียบครู่หนึ่ง สายตามองตรงไปที่จอภาพ เหงื่อหยดออกมา 1 หยดถ้วน

จัดการหมายหัวมันได้เลย....

ก่อนที่ภาพในจอจะเลื่อนมาให้เห็นไอ้คุณชินจิที่กำลังโดน Unknow ไนท์หนุ่ม กระทืบเท้าอย่างเมามัน ทุกคนที่อยู่ในห้องประชุมถึงกับลุกขึ้นมองภาพนั้นอย่างไม่เชื่อสายตาทีเดียว ไอ้หมอนี่มัน.... ไอ้ตัวที่มาสัมภาษณ์พวกเรานี่

ทั้ง 2 คน..... หมายหัวพวกมันทั้ง 2 คนได้เลย

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

ฮัด..... ชิ่ว!!

ไนท์ที่กำลังยืนกดลิฟท์อยู่ชั้นล่างตึก En Plaza จามอย่างรุนแรง น้ำมูกกระเซ็นโดนปุ่มกดลิฟท์เลอะเทอะไปหมด พนักงานที่ยืนรอด้วยกันถึงกับทนอุจาดไม่ไหว ยอมวิ่งขึ้นบันไดอย่างไม่เสียเวลาคิดเลย

ใครพูดถึงตูอยู่วะเนี่ย..... รู้สึกเหมือนจะมีเรื่องร้ายๆ เข้ามาในชีวิตแฮะ

กิ๊ง...ค์!! ลิฟท์จอดพอดี ไนท์หันซ้ายหันขวา เหลือกูอยู่คนเดียวเหรอวะเนี่ย เออ ก็ดีเหมือนกัน ขึ้นลิฟท์คนเดียวก็สงบดี ว่าแล้วชายหนุ่มก็ก้าวขาเข้าไปทันทีที่ประตูลิฟท์เปิด

กิ๊ง...ค์ ประตูลิฟท์กำลังปิด.... ไนท์เพิ่งเห็นว่าเขาไม่ได้อยู่ในตู้สี่เหลี่ยมนี้คนเดียว

โฮ..... ม่าย!! ซากุระจาง คุณจะทิ้งผมไปไม่ได้น๊า.... ไอ้ฟิกเกอร์เนกิมะนั่นมันดีกว่าผมตรงไหน ผมรักคุณโคนเดียวน๊า..... ฮือ.... ม่าย!!!

เวรแล้วกู.....!! ไนท์รีบเอาขาถ่างประตูลิฟท์ไว้ทันที ก่อนที่ประตูลิฟท์จะกระเด้งเปิดออกอีกครั้ง เราต้องรีบออกไปจากที่นี่ให้เร็วที่...... สุด ( หมับ!! ช้าไปแล้ว หนึ่งมือนายอ้วนถือซากุระจัง อีกมือคว้าคอเสื้อนายไนท์หนุ่มทันที )

ม่ายยยย..... ปล่อยกู กูยอมเมื่อย กูจะไปขึ้นบันไดว้อยยยยยย!!!
จากนั้นประตูลิฟท์ก็ค่อยๆ ปิดลงอย่างสงบ............ สาธุ อาเมน

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

ก๊อก.... ก๊อก....
ท่านคะ คุณไนท์หนุ่มมาแล้วค่ะ

ให้เข้ามาได้เลย เสียงของทวินทร์ มากัส ตอบออกไป

คาราบาว.......

แอ๊ด!!! ( ช่วงแก้มุขสนับสนุนโดยกั๊ตจัง )

เฮ้ย!! เล่นมุขแม้กระทั่งเสียงเปิดประตู ตลกมากมั้ยเนี่ยคุณไนท์
อ้าว..... ผมนึกว่าขำนะเนี่ย ฮุๆๆ ไนท์ที่เดินเข้ามาในห้อง พยายามกลั้นหัวเราะแทบตายเมื่อเห็นสภาพของสุดยอดผู้บริหาร กั๊ตจัง หน้าโทรม ชุดสูทยับหลุดลุ่ย ดูแค่นี้บ่งบอกได้เลยว่าเครียดมาก ส่วนสาเหตุมาจากอะไรน่ะเหรอ

เอาของมาหรือเปล่า กั๊ตจังถาม สายตามองไปที่แฟ้มพลาสติกสีดำที่ไนท์ถือเข้ามา สายตาไนท์หนุ่มก็มองตามไปด้วย ก่อนจะหยิบแผ่นซีดีจากในนั้นออกมายื่นให้

เฮ้ยย!!! ไม่ใช่ซีดีน้องมิยาบิ!!! ซีดีนั่นสิโว้ย!! ไอ้นั่นอ่ะ!! ไหนคุณบอกจะเอามาไง!!
ดูท่าทางท่านมากัสจะคลั่งตายให้ได้เชียว แต่สายตาก็ไม่ได้ละจากแผ่นเท่าไหร่หรอก

อ้าว ไม่ชอบเหรอครับ

ชอบ..... ขอเลยนะ แผ่นนี้ผมยังไม่มีด้วย กั๊ตจังรีบเก็บของลงกระเป๋าทันที แล้วอีกแผ่นล่ะ คือผมหมายถึง.....

ไนท์ไม่ตอบอะไร เขาเดินตรงไปที่หน้าเครื่องคอมพ์ของมากัส ที่หน้าจอตอนนี้มีแต่ตัวไอคอนตวัดพงษ์วิ่งกันพล่านเต็มจอไปหมด แต่ละตัวหน้าตาน่ารักๆ ทั้งนั้น พอเขาหยุดมองมันก็มีหันมายิ้มหวานให้ด้วย

โห น่ารักๆ แบบนี้ ใจคอคุณมากัสจะฆ่าทิ้งลงเชียวหรือครับ

นี่คุณยังจะมาล้อเล่นอีกนะ ถ้าไอ้บ้านี่น่ารัก ผมก็คงไปแต่งงานกับตุ๊กแกแล้ว.... ลบทิ้งเดี๋ยวนี้เลย เร็ว

ไนท์หัวเราะหึๆ เล็กน้อยก่อนจะหยิบแผ่นซีดีสอดลงเครื่อง แล้วจากนั้นเขาก็จัดการใช้โปรแกรมที่อยู่ในแผ่นลบพวกมันทิ้งไปให้สิ้นซาก มากัสเห็นดังนั้นเขาถอนหายใจอย่างโล่งสุดขีด มันไปแล้ว พวกมันไปผุดไปเกิดแล้วโว้ย เย็นนี้ปิดบริษัทเลี้ยงพนักงานเลยดีกว่า

โอเค.... จากนี้ไปเราหายกัน เราไม่มีความแค้นอะไรต่อกันแล้ว เขาพูดกับไนท์ที่ทำท่าจะเดินออกจากห้องไป

มันก็ควรจะเป็นอย่างนั้นมาตั้งแต่ต้นแล้วล่ะครับ

คือ.... ผมรู้ว่าผมไม่ดี ผมเสียใจ เดี๋ยวผมเดินไปส่งคุณที่ลิฟท์

เฮ้ย.... ขอบคุณ แต่ไม่ต้อง เดี๋ยวผมจะเดินลงบันได

จะบ้าเหรอ 50 ชั้นนะครับคุณไนท์ ขาลากเปล่าๆ น่า

ไม่เป็นไร ผมว่ากล้ามขาผมแข็งแรงพอ ว่าแล้วนักเขียนหนุ่มก็เดินจากไป พร้อมกับวางต้นฉบับงานเขียนของเขาไว้ที่โต๊ะ ทวินทร์ มากัสมองก่อนจะเกิดอมยิ้มอย่างชั่วร้าย แน่นอนว่ายังไม่หายกันอย่างแน่นอน

เออ คอยดูเถอะ จากนี้ไป.... นายคือเหยื่อของเกรียนกรุ๊ป เขาพูดเบาๆ แต่เสียงนั้นช่างโหดเหี้ยมเหลือเกิน

ระหว่างที่ไนท์กำลังเดินลงบันไดถึงชั้นที่ 40

บริ๊พฟฟ... ...... (ตื่อ.... ตื่ออ... )

เขาควรจะได้ยินเสียงโทรศัพท์ของเขา ซึ่ง ด.ร ตวัดพงษ์ได้ทำการติดต่อเข้ามา ถ้าไม่มัวแต่เสียบหูฟังเพลงจากเครื่องเล่น mp3 ตัวโปรดของเขา แถมเขาไม่ได้ตั้งระบบสั่นไว้ด้วยสิ

บริ๊พฟฟ... ...... (ตื่อ.... ตื่ออ... )

เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง บ่งชัดๆ เลยว่า ต้องมีอะไรที่สำคัญสุดๆ แน่ ด.ร ต้องการจะบอกอะไรกับเขา
รับหน่อยสิไนท์..... นี่เป็นเรื่องใหญ่เชียวนะ
แต่เสียงที่ ด.ร ได้ยินก็มีแต่เสียงเพลงรอสายของโทรศัพท์ไนท์เท่านั้น เป็นเพลงที่เข้ากับสถานการณ์เหลือเกิน.... โทรมาอีกแล้ว..... โทรมาอีกแล้ว... อ้าว โทรมาอีกแล้วว....

คนที่ชื่อมากัสนั่น ฉันรู้แล้วว่ามันเป็นใคร!!...

( ติดตามตอนต่อไป )