Knight to meet you 2
EN Project

ความเดิมตอนที่แล้ว
- แผนการของ Mr มากัส ที่ต้องการทดสอบไนท์หนุ่มด้วยความหลอนระดับเทพของพวกเกรียนกรุ๊ป ซึ่งนำทีมโดยจักรพรรดิมนัส กัดเคลือบพิษ ดูเหมือนว่าจะเข้าทางและสำเร็จไปด้วยดี แต่นั่นก็เป็นเหมือนกระตุกต่อมแค้นของไนท์ ผู้ซึ่งเกลียดความเกรียนเข้าไส้ติ่ง วิ่งเข้าสู่หัวใจ เกลียดแบบชนิดฝังลึก การล้างแค้นจึงเริ่มต้นขึ้นอย่างเบาะๆ ด้วยการป่วนโทรศัพท์ของ ด.ร ตวัดพงษ์ (บิดาแท้ๆ ของคุณปันยา) แต่ถ้าจำกันได้ก่อนจะจบตอนที่แล้ว เหมือนว่าการล้างแค้นยังไม่จบนี่นา

ตอนที่ 5 เจสัน คิดส์

ที่ห้องทำงานส่วนตัวชั้น 50 ของตึก En Plaza มีผู้ชายร่างใหญ่ ใส่สูทหรูคนหนึ่งกำลังใช้มือหนึ่งกุมขมับ บ่งบอกคนอ่านว่าปวดกบาลซีกซ้ายมาก ส่วนอีกมือกำลังจับกระดาษขนาด A4 จำนวน 3 แผ่นที่เพิ่งปริ้นท์ออกมาเมื่อ 10 นาทีที่แล้วด้วยความชุ่มเหงื่อ กระดาษถึงกับชื้น ลูกน้องคนเดิม 2 คนที่เดินถือจานขนมป้อกกี้เข้ามาจึงถามด้วยความสงสัยและเป็นห่วงเจ้านาย

เออม... งานใครเหรอครับ เจ้านาย.... ลูกน้องคนหนึ่งถาม มือก็พลางมั่วหยิบขนมของเจ้านายกินไปด้วย

งานใคร!! แล้วใครที่ผมนัดส่งต้นฉบับวันนี้ล่ะ มันก็ไอ้คนนั้นแหละ ทวินทร์ มากัส ผู้เป็นเจ้านายแยกเขี้ยวตอบแบบโคตรจะสบอารมณ์

ลูกน้องอีกคนทำท่านึกแป๊บนึง ระหว่างนั้นก็มั่วหยิบป็อกกี้ในจานขึ้นมาเคี้ยวซะ 2 ก่อนปิ๊งแบบอิคคิวซัง
อ๋อ ผมขอตอบ คุณไนท์!! คุณไนท์หนุ่ม!!

ใช่ๆ คุณไนท์หนุ่ม

ลูกน้องคนแรกเห็นมันหยิบทีเดียว 2 ก็เลยหยิบมากินเลยหน้าด้านๆ อีก 3 แท่ง เออ เอากับมัน ตกลงมัน 2 คนเอามาเสริฟใครกันแน่วะเนี่ย

เออ... ไอ้มิสเตอร์ไนท์ ชื่ออินเตอร์ ไอ้ไนท์ เดอ ลาครู๊ด ตูดเป็ด นั่นแหละ ว่าแล้วเจ้านายก็ยื่นต้นฉบับให้ลูกน้องทั้ง 2 อ่าน

พวกเอ็งอ่าน งานคุณภาพจริง!! สุดยอดการนั่งเทียนเขียน สงสัยจะเป็นเทียนพรรษาด้วยล่ะ ฮึ่ย.. เขาพูดสมทบงานแบบกัดฟันกัดกรามเลยทีเดียว ลูกน้อง 2 คนก็รีบรับมาอ่าน

และระหว่างที่อ่านไปด้วย ก็มั่วกินขนมของเจ้านายไปเรื่อยๆ ทีละแท่ง ละแท่ง ไปด้วย
โห... มั่วได้เนียนขนาดนี้เชียวหรือ สมแล้วที่เจ้านายเรารอเขากลับมา
En Project ให้จิตวิญญาณกับผม.... นี่ แต่ละประโยค เฮ้ย เมื่อวันนั้นคุณไนท์เขาโดนหลอนอย่างเดียวเลยนี่ครับ ไม่ได้สัมภาษณ์อะไรเลย เขียนได้ขนาดนี้ เยี่ยมยุทธจริงๆ นะเนี่ยครับ

เยี่ยมยุทธ ใช่เลยพวกเอ็ง โดยเฉพาะประโยคย่อหน้าสุดท้ายนะ เยี่ยมยุทธจนเส้นเลือดฝอยในสมองของชั้นแทบจะแตกปริเลย

โอวว ว้าว ขนาดนั้นเลยเหรอครับ ทั้งคู่รีบย้ายสายตาไปบรรทัดล่างๆ สุดทันที

เมื่อท่านอ่านบทสัมภาษณ์นี้จบแล้ว ขอให้คัดลอกด้วยมือเปล่าใส่กระดาษด้วยลายมือตัวบรรจงเต็มบรรทัด แล้วส่งต่อไปให้กับผู้บริหาร En Project ให้ครบทุกประเทศในทวีปเอเชีย มิฉะนั้น ไวรัสตัวน้อยๆ น่าเอ็นดู จะส่งผ่านถึงอีเมลล์ท่าน และวิ่งเข้าสู่ฮาร์ดดิสก์ ซึ่งผมไม่รู้ว่ามันจะทำมิดีมิร้ายข้อมูลอันมีค่าของท่านหรือเปล่า.... อันนี้ก็แล้วแต่ความตั้งใจในการคัดลายมือของท่าน ขอให้ท่านโชคดีสุขขีสโมสร.....

ปาดโธ่ เจ้านายจะไปกลัวอะไรล่ะครับ ก็ในคอมพ์ของเจ้านายลงโปรแกรมจับไวรัสไว้นิ ก็สั่งมันจับมาขยี้ให้แหลกทุกตัวเลยสิครับ

เออ ถ้ามันขยี้ได้ ชั้นจะมากุมขมับหาซากเรือไททานิคอะไรเล่า!!! เจ้านายมากัสโวยก่อนชี้ให้ดูหน้ามอนิเตอร์

ไวรัสแม่งชื่อตวัดพงษ์!! ไอ้เหี้ยเอ้ย โปรแกรมขยี้มันจะไปรู้จักได้ไง ตอนนี้มาเป็นสิบแล้วเนี่ย ทุกๆ 7 นาทีเลย ป่านนี้แม่... ง คงแบ่งทีมกันตั้งโกลเตะบอลเล่นในฮาร์ดดิสก์ตูแล้ว

ตวัดพงษ์ อ้อ คนที่รับโทรศัพท์เมื่อวาน ลูกน้องคนหนึ่งจำได้ ก่อนจะหยิบป็อกกี้เข้าปากไปอีกแท่ง

เออ!! ใช่ มันเป็นใครว๊ะ!!!

ก็คนที่รับโทรศัพท์เมื่อวานไงครับ

กูรู้แล้ววว.... พวกเอ็งจะตอบให้เปลืองบรรทัดทำไมว๊า

ใช่!! จะโชว์ความโง่ให้คนอ่านรู้ทำไม ไม่ไหวเลยนะเนี่ย ลูกน้องอีกคนได้ทีสมทบเจ้านาย ก่อนจะมั่วหงุดหงิดหยิบขนมเข้าปากอีกหนึ่ง แต่ อ้าว เอ้ย ชิ้นสุดท้ายแล้วนี่หว่า

เจ้านายก็ลองเซิร์ทหาในกุ๊กเกิ้ลสิครับ

ก็หาแล้ว... แต่พอกดเอ็นเทอร์ เว็บแฮ๊งค์เลย สงสัยชื่อนี้ท่าจะมีของ มันเป็นใครว๊ะไอ้ตวัดพงษ์เนี่ย!!! หลอนนะโว้ย!! ถ้าอยากได้บุญกุศลก็บอกกันซีโว้ย!! จะได้เกณท์พนักงานตักบาตรไปให้!!! ไอ้ชิบหายเอ้ย!!

ฮือออ....... หลอนนน

ลูกน้อง 2 หน่อเองก็ไม่รู้จะช่วยยังไง ก็นี่แหละหนา ไปทำเขาก่อน แล้วก็ดันไม่ยอมศึกษากองรบของฝ่ายตรงข้าม ผลลัพธ์สะท้อนกลับมาเลยยิ่งกว่ายกกำลังสองอีก

เซ็ง เครียด กินขนมดีกว่า กินขนม.... อ้าว แล้วนี่พวกแกเอาจานเปล่าเข้ามาทำไม

เอ่อ นั่นสิครับ

เวลาเครียดๆ นี่เจ้านายลองมองจานเปล่าๆ แล้วลองทำใจให้ว่างเหมือนในจานสิครับ จะได้สัมผัสนิพพาน

พวกเอ็งไม่ต้องมาปรัชญา!! ไปเลย!! เอาจานไปใส่ขนมป็อกกี้มาเดี๋ยวนี้!! เยอะๆ ด้วย!! ลูกน้องทั้ง 2 รีบกุลีกุจอหยิบจานออกไปทันที

อ้อ!! เอ้ย!! แล้วผ่านโต๊ะ บ.ก แพนด้า ขอกระดาษกับปากกาหมึกซึมเอาเข้ามาให้ด้วย

เอามาทำไมครับ? ลูกน้องคนหนึ่งหันมา ด้วยความสงสัยเหลือกำลัง

ก็ไอ้ไนท์มันสั่งให้ชั้นทำอะไรเล่า!!!

ได้ยินแบบนั้น ลูกน้องทั้งคู่จึงอดไม่ได้ที่จะกลั้นขำแล้วรีบวิ่งออกไป โถ อนาถแท้.... เจ้านาย หมดทางเลือกแล้วสินะเนี่ย

ที่บ้านของ ด.ร ตวัดพงษ์ เจ้าของบ้านกำลังอยู่ในชุดกึ่งลำลอง เสื้อเชิ๊ตแขนยาวผูกเนคไทด์ ผ้าขาวม้าสีแดงเลือดหมูสลับขาว รองเท้าแตะข้างนึง รองเท้าหนังคอมแบทข้างนึง เทรนด์อนาคตจริงๆ เขากำลังยืนมองเครื่องโน้ตบุ๊กส์ที่ไนท์หนุ่มมาเปิดทิ้งไว้ตั้งแต่ตอนเช้า หน้าจอกำลังใช้โปรแกรมส่งไวรัสอัตโนมัติทุกๆ 7 นาที ก่อนจะเดินเข้าไปปัดฝุ่นที่หน้าจอเสียหน่อย ปากก็พูดพึมพำอะไรไปด้วย

มากัส.... มากัส สักพัก ด.ร ก็เดินมายืนมองออกไปนอกหน้าต่าง

ทวินทร์ มากัส.... เหรอ ชื่อนี้เหมือนเคยได้ยินมาก่อน

เขารู้สึกว่าความทรงจำนี้มันลางๆ เหลือเกิน คงจะหลายสิบปีแล้ว เกินกว่าจะจำความได้ ถ้าจำไม่ได้ก็ช่างมันเถอะ ไม่รู้จะพยายามนึกทำไม ว่าแล้ว ด.ร ก็หันไปทำอย่างอื่นต่อ

.....................................................................................................

ที่โรงยิม มหาวิทยาลัยเทพสยาม อินเตอร์เนชั่นแนล

สถานที่เป็นโรงยิมพื้นปาร์เก้ขนาดใหญ่ได้มาตรฐาน แบ่งเป็น 4 ส่วนสำหรับซ้อมชนิดกีฬา บาสฯ ฟุตซอล เทเบิลเทนนิส และเทควันโด ในส่วนของเทควันโดจะปูพื้นยางสำหรับซ้อมด้วยเท้าเปล่า ขณะนี้เสียงในโรงยิมอื้ออึงเลยทีเดียว ทั้งเสียงคนวิ่ง เสียงลูกบาสกระทบพื้น เสียงตีปิงปองป็อกแป๊ก

เฮ้ย!! เวลาเตะน่ะเสียงดังๆ กันหน่อยซีโว้ยยย!!!

อ่ะโจ๊ววว!!!!!

โว้ยยย!!! เทควันโดบ้านพ่อง!!! แกเหรอร้องอ่ะโจ๊ววว มันต้องย๊าก เอี๊ยสสส!!! สิโว้ย!! แข็งแรงกันหน่อย

ประธานชมรมร่างล่ำบึ้กออกแรงกระตุ้นสมาชิก ระหว่างนั้นสายตาก็พลางมองหาใครไปด้วย จนเป็นที่สังเกตของหนูจิ้มจุ่ม สาวแว่น ตำแหน่งผ้าเย็นประจำทีม

นั่นแหละ!! ดีมาก!! หนุมานถวายแหวน!! ฤาษีบดยา!! ปลาหมอแถกเหงือก!!

เอ่อ พี่ๆ พี่ค่ะ นั่นมันมวยไทยแล้วค่ะ

เอ่อ เออใช่เว้ย เมื่อคืนไม่น่าดูหนังจา พนม ก่อนนอนเลย เออ เดี๋ยวต่อไปขี่ม้าชกนะ

อืม แล้วกัปตันมองหาใครอยู่เหรอคะ เห็นลอกแล่กเชียว เธอเดินเข้ามาถามใกล้ หน้าตาน่ารักน่าเอ็นดู

ไอ้บัณฑิตวันนี้มันหายหัวอีกแล้วเหรอวะเนี่ย กัปตันพูดพลางถอนหายใจ ใกล้จะแข่งระดับประเทศอยู่แล้ว มันคิดว่าตัวเองเก่งนักรึไง

อ๋อ.... พี่บัณฑิตเขาบาดเจ็บที่ข้อเท้าอ่ะคะ หนูแว่นตอบ และยังคงไว้ซึ่งหน้าตาน่ารักน่าเอ็นดู

อ้าว แล้วทำไมมันไม่โทรมาบอกพี่ เฮ้ย แล้วไปเจ็บท่าไหน แล้วจะหายทันแข่งมั้ย ท่าทางกัปตันกระวนกระวายใหญ่ เห็นชัดเลยว่าคุมอารมณ์ไม่อยู่แล้ว

คือ งี้ค่ะ เมื่อวาน (หน้าแดง) พี่บัณฑิตเขามาวิ่งเล่นในหัวใจหนูอ่ะค่ะ วิ่งทั้งคืน ข้อเท้าก็เลยเจ็บ ว๊ายยย..... เขินนนนลล พูดจบน้องแว่นก็ทิ้งตัวลงไปเต้นเบรกแด๊นซ์ที่พื้น ปล่อยให้พี่ประธานที่ได้ฟังมุขสุดเสี่ยวยืนหน้าตายอยู่คนเดียว

อีเวร.... เล่นซะตูเครียดเลย

โอ๋ๆๆๆ ไม่เครียดนะคะเด็กดีๆ เหอๆๆ น้องจิ้มจุ่มลุกขึ้นมาหยอก โธ่ พี่ ล้อเล่น พี่บัณฑิตเขาไม่ได้เป็นอะไรมากหรอกค่ะพี่ ตอนนี้เขาก็แค่ติดเกมนิดหน่อยเอง

ติดเกม!! อ๋อ!! นี่มันหนีไปเล่นเกมงั้นเหรอ แกเห็นรึไง

ก้อ... เมื่อวานพี่เขาโทรมาถามเรื่องการอัพสกิล ทีแรกหนูก็คิดว่าเขาจะโทรมาว่ารักเสียอีก จิ้มจุ่มตอบหน้ามุ่ยๆ

ติดเกมอีกแล้ว แล้วทีนี้อย่าบอกนะว่า En Project.. ไอ้เกมล้างผลาญนี่มันพรากสมาชิกในชมรมเราไป 5 คนแล้วนะเว้ย

คำตอบ...... ถูกต้องนะค๊า....าา!!! สาวแว่นตอบสไตล์รายการแฟนพันธุ์แท้ คุณได้เข้ารอบ!!!

แต่พี่กัปตันถึงกับหน้าเครียดกันเลยทีเดียว นี่นังจิ้มจุ่ม อย่าเล่นให้มันมากนัก.... เมื่อคืนพี่ฝันไม่ค่อยดี

อุ๊ย ฝันว่าอะไรเหรอคะ จิ้มจุ่มทำท่าสนใจตาปริบๆ

พี่ฝันว่าได้เตะสาวแว่น....

อุ้ย.... ยัยจิ้มจุ่มนิ่งไปเลย ก่อนจะค่อยๆ กลืนน้ำลายลงคอ ดูจากสีหน้า ท่าจะเตะแรงซะด้วย....

แล้วเมื่อไหร่มันจะกลับมาซ้อม มันบอกแกรึเปล่า พี่ประธานถามต่อ มือก็พลางยกเป้าตีให้น้องเตะไปด้วย

โธ่พี่ ถ้าแค่เรื่องซ้อมไม่ต้องห่วงหรอกค่ะ ตอนนี้เขาก็กำลังซ้อมอยู่นะคะ จิ้มจุ่มตอบ เล่นเอาพี่แกยิ่งงงไปอีก

ซ้อมอะไร ก็มันเล่นเกมอยู่ไม่ใช่เหรอ?!!

ก็นั่นแหละค่ะพี่ ขณะเล่นเกมอยู่ก็ซ้อมได้!! สาวแว่นตอบด้วยสีหน้ามั่นใจ คนหัวโบราณอย่างรุ่นพี่นี่ไม่รู้อะไรเลยนะคะเนี่ย ว่างๆ น่ะหัดเดินสยามบ้างนะคะ

อ้าว นังแว่นนี่หลอกด่ากันเฉย เล่นเกมอยู่มันจะซ้อมได้ยังไง

ตู้มมม....มมม!!!บบ

ที่ป่ากราวน์ เสียงเตะมอนสเตอร์อย่างรุนแรงดังขึ้นเป็นครั้งที่ 4 แต่ละครั้งที่เสียงนี้ดัง เล่นเอาไนท์หนุ่มที่กำลังเดินเก็บเลเวลกับพวกสไลม์สะดุ้งทุกที ครั้นจะให้พยายามไม่ใส่ใจมันก็ยังไงๆ อยู่ เสียงมันดังมาจากพุ่มไม้ฝั่งตรงข้ามนั่น

ใครกันวะ แถวนี้ก็มีแต่มอนสเตอร์กระจอกๆ ทำไมต้องรุนแรงขนาดนั้นด้วย

ไนท์พูด ก่อนจะหันมาดูเจ้าสไลม์สีชมพูตัวน้อย มันกำลังตอดขาของเขาอย่างน่ารัก แก๊บ.... แก๊บ....

ตู้มม..!!! แล้วนายไนท์ก็เอาท่อนไม้ฟาดมันหัวแบะ แล้วมันก็ตัวแตกละลายกับพื้นไป

ดูสิเนี่ย เรายังไม่รุนแรงกับมันขนาดนั้นเลย ตีด้วยความเอ็นดูแท้ๆ ไนท์บ่น แต่พลางสายตาก็อดสงสัยการโจมตีอันรุนแรงนั้นไม่ได้ เดี๋ยวก็เหลือบมอง เดี๋ยวก็เหลือบมอง กลัวสะดุ้งอีกว่างั้นเถอะ

ตู้มมม....มมม!!!บบ

โว้ยย!! อีกแล้ว ตอนนี้ไนท์ไม่เก็บอาการอีกแล้ว เขารีบโดดแหวกพุ่มไม้ตามเสียงนั้นไปทันที

และผู้เล่นคนนั้นที่เขาพบ เป็นชายหนุ่มผมสีฟ้าแสกกลาง สวมชุดคาราเต้สีขาว สนับมือและสนับขาสีน้ำเงิน กำลังยกขาซ้ายค้างไว้กลางอากาศ ก่อนจะโชว์การพับขาและยืดขาอย่างอิสระ บ่งบอกชัดๆ เลยว่า เขาไม่ใช่ผู้เล่นกระจอกๆ ธรรมดาแน่

ไนท์ยืนมองด้วยสายตาหมั่นไส้เล็กๆ และนายคาราเต้คนนั้นเขาก็สังเกตเห็นไนท์แล้ว แต่ก็ไม่ยอมเอาขาลง ยังค้างโชว์อยู่นั่นแหละ

เอ่อ โทษนะครับ เหน็บกินขาแล้วเหรอครับนั่นน่ะ

ไนท์แซว ก่อนที่นายคนนั้นจะค่อยๆ เอาขาลง แล้วก็ยกขาอีกข้างขึ้นมาทำแบบเดียวกัน เป็นการตอบทางอ้อมว่าเปล่าครับ เหน็บไม่ได้กิน

แหะๆ เปล่าหรอกครับ คือเวลาระหว่างซ้อมผมชอบทำแบบนี้น่ะ มันคงจะติดเป็นนิสัยเสียแล้ว
เขาตอบ พร้อมกับยิ้มให้ ส่วนไนท์เองยังงงกับท่าทางเล่นเกมประหลาดๆ ของหมอนี่ไม่หาย ซ้อมอะไร อะไรของเขากันเนี่ย

ตอนนี้คุณว่างรึเปล่าล่ะครับ ตอนนี้เราเหลือเวลาเล่นอีกครึ่งชั่วโมงล่ะมั้ง เรามาเก็บเลเวลด้วยกันมั้ยล่ะ เขาพูดจาเป็นมิตรกึ่งเชิญชวน แต่ไนท์กลับรู้สึกประหลาดใจ เพราะเขาเป็นแค่ผู้เล่นเลเวลต่ำๆ คนนึงเท่านั้น

เฮ้ย.... นายบ้ารึเปล่าเนี่ย นายเลเวลสูงกว่าเราตั้งเยอะ ตอนนี้เราแค่เลเวล 7 เองนะ ถ้าเลเวลห่างกันมากกว่า 10 เลเวล นายก็รู้นี่ก็แชร์ด้วยกันไม่ได้ อย่างนายนี่.... น่าจะเลเวลสัก 50 ล่ะมั้ง

ไนท์พูดอารมณ์เซ็งๆ รู้สึกว่าไอ้นี่มันคิดจะล้อเล่นอะไรกับเรา แต่แปลกที่เขากลับยิ้มให้เป็นการตอบกลับมา

50 เชียวเหรอครับ.... ไม่ถึงขนาดนั้นหรอก ผมแค่ 13 เท่านั้นเอง เราแชร์กันได้นะครับ

ก็นั่นแหละ ถึงยังไงมันก้อ...... ห๊า!!!!! ซิบสามมม!!! ไนท์สะบัดหน้า 2 ครั้งแบบตลกคาเฟ่ เขาไม่คิดว่ารับมุขหรอก เพราะไม่คิดว่าเป็นมุขตลกด้วยซ้ำ จริงเหรอ เป็นไปได้ยังไง

สิบสาม งั้นนายก็เพิ่งเปลี่ยนอาชีพมาหมาดๆ เลยน่ะสิ

ถูกต้องเลยครับ เมื่อวานนี้เอง เขาพูดก่อนกลับมายืนในท่าปกติ ทีนี้คงไม่เป็นปัญหาแล้วสินะครับ

ที่หน้าจอของไนท์ มีข้อความเชิญเข้าปาร์ตี้วาร์ปเข้ามา พอเขากดตกลงก็ปรากฏว่าระบบสามารถแชร์ค่าประสบการณ์กันได้จริงๆ หมอนี่ไม่ได้โกหก

เราชื่อเจสัน คิดส์ ยินดีที่ได้รู้จัก

เออ มารยาทดีจังนะ เราชื่อไนท์ งั้นเดี๋ยวพวกเรา....

ไนท์ยังพูดไม่ทันจบ ทันใดนั้นเสียงสวรรค์ก็ดังขึ้น

เฮ้ยย!!! ไอ้อ่อนน!!!!

ไม่จริ๊งงง!!!!

เสียงนี้ ประโยคนี้ ไนท์สะดุ้งสุดตัวทันที ทำไม..... ทำไมวันนี้โชคดีกับโชคร้ายถึงมาใกล้ๆ กันเลยวะ คงไม่ต้องพิมพ์บอกผู้อ่านนะครับว่า เสียงเมื่อกี้นี้ใครเป็นเจ้าของ เพราะสักพักหลังจากส่งเสียงใสๆ มาก่อน พวกเขา 2 คู่ดูโอ้ ก็ปรากฏตัวแหวกพุ่มไม้ออกมาด้วยสีหน้าเบิกบาน หล่ออย่างแรง ดีใจที่ได้เจอคนที่อ่อนกว่า

ส่วนสีหน้าของคุณไนท์น่ะเหรอ ดีใจจนซีดเผือดเลยทีเดียว
ไอ้ชิบหาย ชาติที่แล้วตูเผลอไปตักบาตรร่วมกับพวกมันรึเปล่าวะเนี่ย

นี่เพื่อนคุณไนท์เหรอครับ เจสัน คิดส์ ชี้ถามด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม

เปล่า แค่คนที่เผลอไปรู้จักน่ะ.... รอยด่างของชีวิต

โอวว ไอ้อ่อน โชคดีจริงๆ ที่เจอแกที่นี่ ดงบังทักด้วยน้ำเสียงที่สุดแสนจะคุ้นเคย ส่วนชินจิก็หน้าระรื่นไม่แพ้กัน แต่ที่แน่ๆ ทั้งคู่ไม่ได้สนใจเจสันที่ยืนอยู่ด้วยเลย
ไปเว้ย!! ไอ้อ่อน!! ป่ะ เดี๋ยวเราไปเก็บเลเวลกัน เรากำลังขาดคนเก็บไอเท็มอยู่พอดีเลยว่ะ

ชินจิพูดไม่สนใจคนฟังแม้แต่น้อย แถมมือยังกว้านมากอดคอดึงไปอีก ตอนนี้ไนท์ที่อยู่ในห้องคอนโทรลไม่สนใครแล้ว เจอพวกบ้านี่หมดอารมณ์เล่นเลย ตูจะล็อคเอ้าท์ออกมันเดี๋ยวนี้ล่ะ แต่แล้ว.......

อ้าว พวกคุณ งี้ได้ไงล่ะครับ คุณไนท์เขาจะไปกับผมนะ เจสันก็พูดแทรกขึ้นมา ทำเอาทั้งดงบังและชินจิหันมามองหน้า สายตาข้องใจสุดๆ

แล้วที่สำคัญนะครับ พวกคุณจะไปแชร์กันยังไง เลเวลพวกคุณต่างกันตั้งเยอะ เจสันยังพูดต่อ

จะแชร์กันยังไงมันก็เรื่องของชั้น เพื่อนซี้กันโว้ย เพื่อนกัน ดงบังเสียงดัง

ใครเพื่อนแกวะ.... เฮ้ย ไนท์พยายามพูดบ้าง อย่างพวกแกนะ ถึงตาย....

โอ้วว... ไอ้อ่อน แกเห็นพวกเราเป็นเพื่อนตายเลยเหรอเนี่ย!!! ชั้นล่ะซาบซึ้งใจ!!! ไม่รู้ไอ้ชินจิมันฟังยังไงของมัน น้ำตาไหลพราก ก่อนจะกอดไนท์แน่นด้วยความตื้นตันที่ไม่เคยมีให้ใครมาก่อน เอาเข้าไป

คือตอนนี้ผมมีเวลาจำกัดนะครับ แล้วอีกอย่าง ไนท์เขาก็ตกลงแชร์กับผมแล้วด้วย เจสันอธิบายสีหน้านิ่งๆ ไม่รู้สึกโกรธอะไร แต่นั่นก็พอแล้วสำหรับสีหน้าที่ให้ความรู้สึกกวนตีนกับทั้ง 2 หนุ่มดูโอ้

เฮ้ย แชร์กันได้ด้วยเหรอ แกเลเวลเท่าไหร่เนี่ย ดงบังถาม

ผมเลเวล 13

อ่อนสิ้นดี.... กล้าท้าทายแบบนี้ต้องสั่งสอนเสียแร้ว ดงบังคิ้วขมวดแล้ว ก่อนจะทำสัญญาณให้ชินจิออกมาลุยด้วย

ชั้นเลเวล 51 ส่วนไอ้นี่ 50 รวมกันก็หนึ่งร้อยเอ็ดเลเวล ดงบังพูดเสียงขู่ วันนี้เราจะมารุมเลเวล 13 กัน

โห..... ไนท์ได้ยินถึงกับละอายแทนเลย พูดออกมาได้ยังไงเนี่ย

แต่ถึงกระนั้น เจสัน คิดส์ ก็ไม่ได้ออกอาการหวาดกลัวอะไร กลับพูดจายวนกลับไปด้วยซ้ำ
เลเวลรวมกันถึงร้อยเชียวเหรอ.... ถ้าผมเอาชนะได้พรุ่งนี้คงดังเลยสินะครับเนี่ย

หารู้ไม่ว่าการต่อสู้แบบตัวต่อตัว เป็นสิ่งที่ผู้เล่นภายใต้ชื่อ เจสัน คิดส์ โปรดปราณมากที่สุด

( อ่านต่อหลังจากถึงกรุงเทพฯ นะครับ )