Knight to meet you 2
EN Project

ความเดิมตอนที่แล้ว
- ในที่สุดไนท์ตอนนี้ก็กำลังมุ่งหน้าไปสู่ปราสาทของผู้เล่นที่ได้ชื่อว่าจ้าวแห่ง En Project แม้ว่าระหว่างทางจะเต็มไปด้วยเรื่องที่ทำให้เขาต้องงงกับมันแค่ไหนก็ตาม โดยเฉพาะแม่โจรสาวที่รับหน้าที่มาส่งแทนอังโกะ เธอเป็นใครกัน แล้วทำไมเธอถึงไม่ยอมแนะนำตัว เธอเป็นคนในหรือคนนอกกันแน่ แต่เรื่องทั้งหมดนี้ก็ยังไม่สำคัญเท่าสิ่งที่ไนท์ต้องเจอต่อจากนี้ เหลือเวลาอีก 25 นาที สำหรับปฏิบัติหน้าที่ที่ได้รับมอบหมาย เขาต้องเจอกับจ้าวแห่ง En Project แน่แล้ว

ตอนที่ 4 วังวนแห่งความหลอน

ทุกอย่างเหมือนตกอยู่ในความมืด ไนท์รู้สึกว่าตัวเขากำลังลอยคว้างอยู่ในสูญญากาศ เป็นอีกมิติหนึ่งที่เขาควบคุมการเคลื่อนไหวของตัวเองไม่ได้ มันเกิดอะไรขึ้นกับเขากันแน่!!

ปล่อยย... ปล่อยชั้นออกไปนะ ที่นี่ที่ไหนเนี่ย อุลตร้าแมน ไอ้มดแดง หนุมานช่วยด้วยย!!!

ช่วยชั้นด้วยยย......ยย!!!!

ชายหนุ่มหน้ามนร้องเสียงหลงเป็นเอคโค่หลายตลบ ไม่มีเสียงตอบรับจากมวลสารรอบตัว จากนั้นภาพที่เขาเห็นเป็นแบ็คกราวน์ทั้งหมดเป็นใบหน้าของเด็กหัวเกรียนนับร้อยชีวิต กำลังหัวเราะใส่เขาอย่างไม่มีเหตุผล

ฮ่า... ฮ่า..... ฮ่า..... ห้า..... ห้าจุดห้า...... ห้าจุดหก ห้าจุดเจ็ด ห้าจุดเก้า

ม่ายยย!!! ช่วยด้วยย ช่วยด้วยยย!!!

ชื่อในเกมชื่อ.... ชื่อในเกมชื่อ.... ชื่อในเกมชื่อ.... ชื่อในเกมชื่อ.... ชื่อในเกมชื่อ.... ชื่อในเกมชื่อ....
ชื่อในเกมชื่อ.... ชื่อในเกมชื่อ.... ชื่อในเกมชื่อ.... ชื่อในเกมชื่อ.... ชื่อในเกมชื่อ.... ชื่อในเกมชื่อ....
ชื่อในเกมชื่อ.... ชื่อในเกมชื่อ.... ชื่อในเกมชื่อ....
ชื่อในเกมชื่อ.... ชื่อในเกมชื่อ....
ชื่อในเกมชื่อ....

วิสาจจจจจ!!!!!

ช่วยด้วยยยย!!!

อ๊าคคคค!!!! วินาทีที่ร้องสุดเสียงนั้น เขาก็พลันสะดุ้งตื่น

............... ...............
แฮ่ก... แฮ่ก.... ไนท์รีบเอามือจับหน้าตัวเอง ม.. เมื่อกี้... เมื่อกี้.... เราฝันไปเหรอเนี่ย
แต่เหงื่อที่ไหลออกมา มันมากมายเหลือเกิน ทั้งๆ ที่ตำแหน่งเตียงนอนของตัวเองก็อยู่ใต้พัดลมเพดานแล้วแท้ๆ ชายหนุ่มรู้สึกเพลียมาก แต่ก็ฝืนตัวเองเดินไปเปิดตู้เย็นดื่มน้ำแร่ ในสภาพที่ร่อแร่ ก่อนจะเดินมาหยุดที่หน้าต่างห้อง

สายตาเขามองยาวออกไปเห็นตึกและแสงระยิบระยับ บางตึกเห็นผู้หญิงกำลังเปลี่ยนเสื้อผ้าด้วย แต่ตอนนี้เจ้าของห้องหมดอารมณ์หื่นโดยสิ้นเชิง หนึ่งในทุกตึกที่เห็นนั้นเป็นตึกที่มีความสูงที่สุด นาฬิกายักษ์ที่ติดกับข้างตึกบอกเวลาตี 1 ครึ่ง มันเป็นตึก En Plaza

เพียงเห็นแค่นั้น ไนท์หนุ่มก็ไม่สามารถกลั้นอารมณ์โกรธ กับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อวานนี้ไม่ได้ ชายหนุ่มกำหมัดแน่นจนเกร็ง (แต่สายตาจับจ้องไปที่ตึกผู้หญิงเปลี่ยนเสื้อ)

ไอ้กั๊ตจัง ไอ้พวกเกรียนกรุ๊ป....!!!

และภาพความหลังก็ย้อนกลับไปเมื่อตอนเย็นที่ไนท์ยังเล่นเกมอยู่....... อย่างอัตโนมัติ

ที่หน้าปราสาทแสนเก่ากึ่งสุสานนี้ มันเงียบเสียจนไม่คิดว่าจะมีคนอาศัย แต่ที่นี่แหละที่ยัยโจรสาวนั่นชี้ทางให้เราวิ่งมา ถัดจากนี้ไปก็มีแต่ซากหินกองหินเท่านั้น ตอนนี้ที่อยู่ตรงหน้ามีเพียงปราสาทกับความว่างเปล่า

มีใครอยู่มั้ยครับบ...บ!!
ไนท์ตะโกนใส่เข้าไป มีแต่เสียงเอกโค่ที่ก้องกังวานข้างในเท่านั้นที่ตอบกลับเขามา ตัวเขาเองก็ไม่รู้จะทำยังไงต่อ ก็เลยตัดสินใจเดินเข้าไปข้างใน ทั้งๆ ที่รู้ว่าข้างในน่ะมันมืด และอาจจะมีมอนสเตอร์แฝงตัวอยู่ก็ได้ แต่วินาทีนั้นไนท์หนุ่มไม่กลัวอะไรแล้ว กลัวไม่ได้งานมากกว่า จึงจำต้องใจดีสู้เสือ

ไนท์ค่อยๆ เดินกึ่งย่องเบาเข้าไปเรื่อยๆ...... เรื่อยๆ..... ทุกอย่างยังเงียบ ตอนนี้ไนท์อยู่กลางห้องโถงใหญ่ของปราสาทแล้ว แล้วทันใดนั้น!!

พรึ่บ...!! พรึ่บ...!! พรึ่บ...!!

พรึ่บ...!! พรึ่บ...!! พรึ่บ...!!

ไฟจากตะเกียงขนาดยักษ์ถูกจุดขึ้นให้แสงสว่างทันที!! แสงของมันเพียงแค่ 6 ดวง ก็ทำให้ท้องห้องกลายเป็นสีส้มเหลืองในพริบตา จากนั้นควันสีแดงที่แสนน่ากลัวก็สไลด์ออกมาจากซอกหินที่แตกหัก ควันนั้นตลบอบอวล มีกลิ่นคล้ายน้ำพริกเผาในซองมาม่าต้มยำกุ้ง ตอนนี้กับภาพที่เห็น ไม่ใช่หิวบะหมี่ แต่ไนท์ถึงกับยืนขาสั่นทำอะไรไม่ถูก

เฮ้ยย!! นี่มันเกิดอะไรขึ้นวะเนี่ย!! ชายหนุ่มยืนหันมองแทบทุกมุมทุกทิศ เขารู้สึกได้เลยว่ามีสายตาหลายสิบคู่จ้องมองเขาอยู่จากมุมมืดที่ไหนสักแห่ง

เฮ้ยย!!... ใครก็ได้ช่วยตอบทีเถอะ ว่าตอนนี้มันกำลังจะเกิดอะไรขึ้น ไนท์คุมตัวเองไม่ได้ด้วยซ้ำว่าพูดอะไรออกมา และทันใดนั้นเอง เสียง intro เพลงสุดอลังการ ที่พวกเราคุ้นหูกันดีก็ถูกเล่นขึ้นระบบเซอร์ราวน์

ตึ่ง ตึง ดึ๊ง ดึ่ง ตึง ดึ๊ง ดึ่ง ตึง ดึ๊ง ดึ่งๆๆๆ

ฮา.... ฮา... ฮู้วว...ว ฮะ... ฮะ... ห่า..... ฮ้า... ฮา

ตึ่ง ตึง ดึ๊ง ดึ่ง ตึง ดึ๊ง ดึ่ง ตึง ดึ๊ง ปู้ว ปู้วว!!!

ก่อนจะต่อด้วยการร้องเสียงประสานที่โคตรจะเพี้ยน..... อย่างไม่น่าให้อภัยบ้านอคาเดมี่

โก่ยขี่โก่ยซันโป้ววว..... โก้วซือเหม่งซืนโป๊ววว

มันเพี้ยนเสียจนไนท์ไม่รู้ว่า พวกมันกำลังร้องเพลงกระบี่ไร้เทียมทานกันอยู่

เหม่งโจ๊ยหลันซี้.... ย๊กมึงจี่โปว.. โปว....

โปว โป้ว.... เฮ้ย... แล้วร้องไงต่อวะ ไอ้พรีสน่ารัก

อ้าว.... สะดุดซะอย่างนั้น กำลังตั้งใจฟังอยู่พอดี ตอนนี้ไนท์เริ่มเปลี่ยนอารมณ์มาเป็นงงกับพวกมันแล้ว มันจะจบได้มั้ยวะเนี่ย

ข่ายฟงเหยากรออ... เป่าชิงเทียนนน เมี๋ยอู๋วซือ... เปียนจงเจียน

ไอ้แสดด... ฟาย นี่โว้ย มากรูต่อเอง

อั๊ง อัง อัง โดเรโอมาอิ๊ซุกกิ เอ้าที่เหลือช่วยกัน

ดราก้อนบอล มาหื่มมม....

เฮ้ยยย ไหงจบที่ดราก้อนบอลว๊ะ!!!

ตอนนี้ไนท์ไม่รู้จะพูดอะไรแทรกไปดี แต่ที่แน่ๆ อารมณ์หวาดกลัวเมื่อกี้น่ะหายไปหมดแล้ว นี่พวกมันกะสร้างความเกรงขามให้เรา หรือเล่นตลกให้เราดูวะเนี่ย

ผลั้ว...!! เสียงตบหัวกันเองจากมุมหลืบ มันก้องกังวานซะจนไนท์ต้องหันไปมองตรงจุดนั้น

และตรงจุดนั้นเอง พวกเหล่าบริวารที่เฝ้าปราสาทก็ค่อยๆ เดินกันออกมาโชว์ตัว..... มีทุกอาชีพตั้งแต่นักสู้มือเปล่าไปจนถึงนักสู้สวมเกราะเหล็ก โจร นินจา พ่อค้า จอมเวทย์ มือปืน นักธนู พรีส.... พรีสเดินกุมหัวออกมา ไอ้นี่เองเจ้าของเพลงรีมิกซ์ดราก้อนบอล เนื้อโดเรมอน เรียบเรียงเปาบุ้นจิ้น ทำนองกระบี่ไร้เทียมทาน....

ไนท์เริ่มกวาดสายตามองไปรอบๆ บริวารเดินออกมาทั่วทุกหลืบของปราสาท กะคร่าวๆ ตอนนี้ก็มากกว่า 30 ชีวิต และทุกสายตาต่างจับจ้องมาที่ En Unknown เลเวล 1 ที่ยืนอยู่ตรงกลางกลุ่มพวกเขา ไนท์สังเกตุดีๆ เขาเห็นชัดๆ เลยว่า บริวารทุกคนในนี้ไว้ผมทรงเดียวกันหมด นั่นคือ สกินเฮด... เบอร์ 1

เบอร์ 1.... เกรียน เกรียน..... ชื่อพรีสน่ารัก ไนท์พยายามประมวลความรู้สึกทั้งหมดที่เกี่ยวกับข้อมูลนี้

และแล้ว ดวงตาของเขาก็สว่างโพลง!!

จ้าวแห่ง En ก็คือพวกแกงั้นเรอะ!!! เกรียนกรุ๊ป!!!

หึ หึ หึ หึ หึ หึ......

นี่ Mr. มากัส ท่าจะไม่ได้บอกรายละเอียดของพวกเรา ให้เจ้าโง่นี่เลยสิเนี่ย ผู้เล่นชุดมวยเส้าหลินคนหนึ่งเอ่ยขึ้น

หึๆ แสด สงสัยจะไว้ให้มันประหลาดใจล่ะมั้ง ไอ้พระโหดฯ

แต่ทางนี้ก็ประหลาดใจไม่แพ้กัน ไม่คิดว่าคนที่จะมาสัมภาษณ์ประมุขของพวกเราจะเป็นแค่ Unknown ที่แสนอ่อนปวกเปียก

อ่อนว่ะ แสรดดดดด.......ดดด ทุกคนประสานเสียงกึกก้อง เพื่อเป็นการเน้นปมด้อย

ถึงตอนนี้ไนท์รู้แล้วว่า หัวหน้าจ้าวแห่ง En Project คือใคร.... แล้วทำไมอังโกะถึงบอกว่าเรารู้จักมันดีกว่าทุกคน นักรบออนไลน์คนนั้น มันยังไม่ตายหน้าเครื่องคอมพ์.... แถมยังพัฒนาตัวเองมาถึงจุดนี้ได้อีก

มนัส.... กัดเคลือบพิษ ต้องใช่มันแน่
ไนท์ยืนกำหมัดแน่น เขาพร้อมแล้วสำหรับการเผชิญหน้าต่อจากนี้ ว่าแต่ ตูจะคุยกับมันรู้เรื่องมั้ยวะเนี่ย

ตอนนี้ชั้นไม่มีเวลามาก.... เรียกประมุขของพวกแกออกมาเลยดีกว่า พวกแกก็รู้อยู่แล้วว่าชั้นต้องการอะไร

เฮ้ยย!! ไอ้นี่ สามหาว สี่หาว สี่จุดห้าหาว!! พรีสน่ารักทำท่าจะเอาเรื่อง แต่พระโหดฯ ห้ามไว้ก่อน
สามหาวก็พอแล้ว สี่หาวมันเยอะไป เก็บไว้หนึ่งหาว เอ อะไรของมันวะเนี่ย ไอ้มุขเนี้ย

แกมันพวกชั้นต่ำ.... อย่าหวังเลยว่าจะมีโอกาสได้เจอหัวหน้าของพวกเรา

ไนท์ถึงกับอั้นความโกรธไม่อยู่ทีเดียวเมื่อได้ยินประโยคนี้ นี่ชั้นโดนพวกที่ไม่มีความรู้แม้กระทั่งจะร้องเพลงให้ถูกด่าเอาเหรอเนี่ย หนอย.... ไอ้พวกสมองแยกกำจัด ไอ้มูลฝอย ไอ้สิ่งปฏิกรปรมณู ใจเขาแทบจะด่าเป็นไนท์หนุ่มปี๊ด

ถ้าแกอยากเจอจริงๆ มันก็ต้องมีเงื่อนไขกันหน่อยเซ่
อ่อนว่ะ สะ แสรดดดดด.......ดดด ทุกคนประสานเสียงกึกก้อง เพื่อเป็นการเน้นปมด้อยอีกครั้ง

ถึงตอนนี้ไนท์เช็คเวลาอีกครั้ง เหลือ 18 นาที เอาไงดี ถ้าเราไม่ยอมมัน จะไม่ทันการเอาแน่ๆ
ว่าเงื่อนไขของพวกแกมา!! ชั้นบอกพวกแกอีกครั้งนะว่า ชั้นไม่มีเวลาเล่น พวกแกก็รู้นี่ว่าชั้นต้องทำงาน

หึ หึ หึ หึ หึ หึ...... เสียงหัวเราะทุกคนประสานเสียง ไนท์ได้แต่ลุ้นคำพูดต่อจากนี้

เงื่อนพิรอด....

เงื่อนไข!!! ทุกคนแก้มุขให้

เออ ใช่ เงื่อนไข... แกต้องเข้ามาเป็นเกรียนกรุ๊ปกับพวกเรา และทำงานรับใช้เยี่ยงทาส เป็นระยะเวลา.... เท่าไหร่ดี เอาแค่ 7 วันก็แล้วกัน

ไนท์ถึงกับอึ้งกับเงื่อนไขที่มันให้มา นี่เป็นสิ่งที่ต้องแลกด้วยศักดิ์ศรีของผู้ชายคนหนึ่งเลยทีเดียว ม่านตาชายหนุ่มไม่กระพริบ ปากสั่น มือเกร็ง มันเป็นอะไรที่ตัดสินใจได้ยากนัก เงื่อนพิรอดยังจะแก้ง่ายกว่าเลย

โอเค.... และในที่สุด ไนท์ก็ตัดสินใจพูดมันออกมา

พวกบริวารเกรียนต่างยืนกอดอก ยิ้มอย่างพอใจ ด้วยท่าทางที่ถือไพ่เหนือกว่า

โอเค... ตูกลับล่ะ เรื่องมากเหลือเกินพวกเอ็ง

อ้าว... เฮ้ยย!!! (บริวารเกรียนถึงกับหลุดท่ากันเลย)

ไม่ทำมันแล้วสัมภาษณ์ เดี๋ยวไปบอกไอ้กั๊ตจังว่าขอสละคอลัมน์แล้วกัน ไนท์ทำท่าจะเดินออกไป แต่ก่อนจะออกเขาก็ชี้นิ้วไปที่บริวารทุกคน

ส่วนพวกแก.... เดี๋ยวนอกเกม ชั้นจะไปดักกระทืบพวกแกทุกคนให้ไส้ปลิ้นเลย!!! ยิ่งใหญ่นักใช่มั้ย!!

เฮ้ยยย!!!!

ไอ้พระโหดฯ ไหงเป็นงี้วะเนี่ย มันต้องกลัวเราดิวะ ไม่ใช่เรากลัวมัน พรีสน่ารักถึงกับซีดไปเลย พระโหดฯ เองก็ทำอะไรไม่ถูก

เอ่อ ข้าว่า ไปเรียกท่านวิสาจมาให้มันสัมภาษณ์เถอะ ในเกมเราเจ๋งกว่ามันก็จริง แต่ท่าทางนอกเกมพวกมันท่าจะเยอะกว่าว่ะ

แต่ไม่ทันที่เหล่าบริวารจะได้ตัดสินใจอะไร ทันใดนั้นแสงวาร์ปแสบตาก็ปรากฏขึ้นกลางปราสาท ระยะ 4 เมตร ใกล้ตัวของไนท์พอดี

วาร์......ปปปปปปป

นับว่าเป็น Unknown ที่ใจกล้าไม่เบา....

เสียงนั้น!! ท่านวิสาจจจจ!!! บริวารหัวเกรียนทุกคนกำหมัดแสดงความฮึกเหิม เมื่อทันทีที่เห็นร่างเต็มยศของจอมเวทย์วิสาจปรากฏตัว ไนท์เองเห็นแล้วก็ตกตะลึงไม่แพ้กัน

แก.... มนัส กัดเคลือบพิษ
ไนท์อุทานออกมาอย่างแน่ใจ เพราะหน้าในเกมของมันแทบจะสแกนหน้าตัวจริงเมื่อ 2 ปีที่แล้วมาเลยทีเดียว หมวกปริญญา หูปลา และหน้าตาที่ขาดสารอาหาร 5 หมู่ ทุกอย่างคงไว้ซึ่งความอัปลักษณ์ครบถ้วน

ถือว่าความตั้งใจผ่าน สมแล้วที่ Mr มากัส เป็นคนส่งเจ้ามา

แสงวาร์ปค่อยๆ จางและหายไป เวลานี้การเผชิญหน้าระหว่างเขากับจ้าวแห่ง En Project ได้เริ่มต้นขึ้นแล้ว เมื่ออยู่ใกล้ๆ ไนท์สัมผัสได้ถึงพลังบารมีที่คนทั่วไปทำไม่ได้ พลังออร่านั้นทำให้เขาอยากจะเตะปากคนเล่นยังไงไม่รู้ เวลาเห็นหน้ามันจะๆ แล้วคันซ่งติงเหลือเกิน

เหลือแค่ 13 นาที เริ่มสัมภาษณ์กันเลยดีกว่า แต่ถึงเวลานี้ ไนท์ต้องเร่งงานของตัวเองแล้ว จะไปนั่งคุยกันที่ไหนก็ว่ามา อ้อ แล้วก็เอาพวกสัตว์เลี้ยงของแกไปเก็บด้วย เห่าเป็นเพลงก็เพี้ยน ฟังแล้วอนาถ

เฮ้ย!! นี่แกหาว่าพวกข้าเป็นกระต่ายเรอะ!!!

คือ... พระโหดฯ ชุดนักธนูสะกิด ไม่ใช่ เขาว่าเราเป็นหมา

หึ... หึ จักรพรรดิวิสาจหัวเราะในลำคอ ก่อนจะมองหน้า Unknown ด้วยสายตาสมเพส
พูดจาเยี่ยงนี้ อ่อนแล้วยังปากดีนะแกอ่ะ มนัสพูดก่อนจะชี้นิ้วขึ้นมาระดับสายตา อย่าคิดว่าเป็นคนมาทำคอลัมน์แล้วชั้นจะไม่กล้าลงมือ เลเซอร์สไตรค์ของชั้นมันมักจะไวกว่าความคิดเสมอ

ฮ่าๆๆๆ เฮี๊ยกกก!!! ไอ้อ่อนแกตายแน่ จะบอกให้ว่าท่านวิสาจเป็นคนเดียวที่ฆ่าผู้เล่นด้วยกันได้ตลอดเวลา แกตายแน่!!! เหล่าบริวารเกรียนแสยะยิ้มอย่างกวนบาทา แต่ดูสีหน้าของไนท์ไม่ได้สะทกสะท้านเลยแม้แต่น้อย

ก็แค่ตายในเกม..... ส่วนนอกเกม ชั้นก็ยังยืนยันคำเดิม พวกแกไส้ทะลักแน่ เพราะเท้าของชั้นมันก็มักจะไวกว่าความคิดเสมอเหมือนกัน

ชะ... อุ่ยย....ย เหล่าบริวารถึงกับหน้าถอดสีกันเลยทีเดียว ยกเว้นก็แต่ไอ้ท่านหัวหน้าของพวกมัน ถึงจะหน้าไม่ถอดสี แต่ก็มีเหงื่อตกเล็กน้อย

แต่แกคงไม่กล้าทำอะไรหรอกมั้ง ระดับพวกแกชนะ Unknown เลเวล 1 มันก็แค่รังแกเด็ก

อะไรกัน!! ไอ้นี่ตัวจริงมันเป็นใครกันแน่..... มนัสคิดในใจ ความรู้สึกเราบอกว่ามันต้องไม่ใช่ทีมงานเล่นเกมทั่วไป ไม่ได้ๆ เราจะเสียฟอร์มไม่ได้ ถ้าเราถามมันก็เท่ากับบอกมันว่า เราเริ่มกลัวมันแล้ว

ว่าไง ท่านจ้าวแห่ง En จะเริ่มสัมภาษณ์กันได้รึยัง ไนท์ถามเสียงเข้ม กลายเป็นว่าความได้เปรียบตอนนี้ตกมาอยู่ที่ฝั่งคอลัมนิสม์หนุ่ม

ได้.... จ้าววิสาจยิ้มสู้อย่างไม่เกรงกลัว แต่ไหนๆ จะได้ลงหนังสือ เพื่อเป็นธรรมเนียม ข้าจะขอแนะนำตัวก่อนได้มั้ย

ประกาศชื่อในเกม อะไรนั่นน่ะเหรอ..... เชิญ

มนัสได้ยินดังนั้นรู้สึกว่าเข้าทางทันที ไอ้หมอนี่มันกำลังประมาท.... เสร็จล่ะ

ฮึ่ย ฮ่าๆๆๆ.... ไม่ใช่แค่นั้น!! กาลเวลาเปลี่ยนไป อะไรๆ ก็ย่อมมีการพัฒนาและเปลี่ยนแปลง!! ถ้าแกคิดว่าเป็นการแนะนำตัวแบบเดิมๆ ล่ะก็ ผิดถนัด!! เอ้า!! พวกเราโชว์พลังเกรียนกันหน่อยย!!!

เซอร์เยสเซอรรรรร!!!!!!!

อะ... อะไรกันน่ะ เสียงตอบรับนั้นทำให้บรรยากาศในปราสาทเปลี่ยนไป ไนท์รู้สึกเลยว่าลมฟ้าอากาศข้างนอกกำลังแปรปรวณ มีเสียงฟ้าผ่าด้วย

ชื่อในเกมมมมมม....มมมม เหล่าบริวารเกรียนส่วนหนึ่งขึ้นเสียงต่ำก่อน

ใน่เก๊มมมมมมม....มมมมมม!!! จากนั้นเหล่าบริวารเกรียนอีกส่วนหนึ่งก็ขึ้นเสียงสูง ยังกะโอเปร่า นี่มันอะไรวะเนี่ย

ชื่ออะไร ชื่ออะไร ชื่ออะไร ชื่ออะไร ชื่ออะไร ชื่ออะไร ชื่ออะไร ชื่ออะไร ชื่ออะไร ชื่ออะไร ชื่ออะไร ชื่ออะไร

ถึงตอนนี้มิวสิคขึ้น intro มาจากไหนก็ไม่รู้ กระหึ่มมาก มันเป็นเพลง มอทัล คอมแบท!!
(ถ้าใครเปิดเพลงมอทัล คอมแบท คลอระหว่างอ่านช่วงนี้ไปด้วยจะได้อารมณ์มาก)

ตึงตึงตึง ตึ่งตึ๊งตึง ตะดึ๊ง ตะดึ๊ง. โมโท๊!! คอแบดดดด!!!

ชื่อในเกม ชื่อ!!! ชื่อในเกม ชื่อ!!! ชื่อในเกม ชื่อ!!! ชื่อในเกม ชื่อ!!! ชื่อในเกม ชื่อ!!! ชื่อในเกม ชื่อ!!! ชื่อในเกม ชื่อ!!! ชื่ออะไร!! ชื่ออะไร!! ชื่ออะไร!! ชื่ออะไร!! ชื่ออะไร!!

เหล่าบริวารทุกคนรวมทั้งท่านจักรพรรดิต่างเริ่มโชว์ลีลาเลื้อยแบบ B Boy ประกอบจังหวะ

เปรี๊ยงงง!!! บรึมมมม!!! (เสียงฟ้าผ่า ระเบิด)

เฮ้ย... อะไรของมันวะเนี่ย ไนท์ตอนนี้แทบจะถูกตรึงสายตาไว้แล้ว สิ่งที่เขาเห็นจะว่าสวยงามก็ไม่ใช่ อุบาทว์ก็ไม่เชิง แต่ที่แน่ๆ ใครไปสอนพวกมันวะ

ชื่ออะไร!! ชื่อ!! ชื่ออะไร!! ชื่อ!! ชื่ออะไร!! ชื่อ!! ชื่ออะไร!! ชื่อ!! ชื่ออะไร!! ชื่อ!! ชื่ออะไร!! ชื่อ!! ชื่ออะไร!! ชื่อ!! ชื่ออะไร!! ชื่อ!! ชื่ออะไร!! ชื่อ!!

ด้วยความคึกคะนอง พระโหดฯ พยายามกระโดดลังกาหลังแบบกอล์ฟ ไมค์ แต่พลาดตกลงมากระแทกพื้นอย่างน่าเกลียด เอ่อ ทุกคนเงียบแป๊บนึง แต่เจ้าตัวก็รีบลุกขึ้นมาเลื้อยต่อทันที กลัวเสียฟอร์ม

เย้!! เอฟรี่บอดี้ ว๊อด ยัว เหน้มมม..... มาย เนม อิสสส มาย เนม อิสสส มาย เนม อิสสส เอฟรี่บอดี้ ว๊อด ยัว เหน้มมม..... แต๊งค์ กิ้ว ทิชเชอร์ ไอ เลิฟ ยู.... ไอ นีด ซำ บอดี้!! ท่อนนี้พรีสน่ารักขอฉายเดี่ยว

เยส!! ไอ โก ทู สคูลบายบัส!!! ทุกคนรับเป็นเสียงเดียวกัน ซึ่งแน่นอนว่าพวกมันก็ไม่รู้แปลว่าอะไร แต่ไนท์หนุ่มขนาดแปลได้แล้วยังไม่รู้ว่าพวกมันต้องการสื่อความหมายอะไรเลย

วี๊ดดด....สสส!!! บรึมมมม!!! (เสียงฟ้าผ่า ระเบิด)

ตู้มมม!!!! (เสียงระเบิดดังซ้อนขึ้นมาอีก คราวนี้เศษหินถึงกับกราวกระจาย)

ชื่อ!!... ชื่อ!!.... ชื่อ!!.. ชื่อ!!... ชื่ออะไร!! ชื่อในเกม!! ชื่ออะไร!!

เน็คสเตชั่น... สยาม!! เน็คสเตชั่น นานา!!

เฮ้ย... พูดชื่อได้แล้วมั้ง เดี๋ยวคนอ่านเขาจะรู้ว่าพวกแกโง่นะเว้ย ไนท์พูดออกมา แต่ก็เบาเหลือเกินเมื่อเทียบกับเสียงเอฟเฟค

แต่คำพูดนั้น มนัสได้ยิน.... และเขาก็แสยะยิ้มออกมาโดยที่ไม่รู้ตัว

ชื่อ!!... ชื่อ!!.... ชื่อ!!.. ชื่อ!!... ชื่ออะไร!! ชื่อในเกม!! ชื่ออะไร!!

ชื่อ!!... ชื่อ!!.... ชื่อ!!.. ชื่อ!!... ชื่ออะไร!! ชื่อในเกม!! ชื่ออะไร!!

พรีสมันนะเก็รนน!! อิสทะวินทะวี่!! แผลดแวน!! (เสียงกระแดะเลียนแบบรถใต้ดิน)

เอา เอาเข้าไป กว่าจะจบใช้เวลาเท่าไหร่ล่ะเนี่ย ไนท์หนุ่มเริ่มหน้าเซ็งแล้ว และทันใดนั้นเอง เชาก็คิดถึงอะไรบางอย่างขึ้นมาได้

ใช้เวลาเท่าไหร่.... เวลา ไนท์ตาโพลง เวลา!!!! แย่แล้ว!!!

เสียงใสๆ ดังขึ้นในห้องของไนท์คนเดียว
ขณะนี้ เหลือเวลาล็อคอินอีก 3 นาที จะหมดเวลา ทางบริษัท World Soft ขอจำกัดการเล่นเกมของท่านแต่เพียงเท่านี้....

บ้าเอ้ย!!! พวกแกหยุดเดี๋ยวนี้นะ!! ไนท์ตอนนี้รู้สึกว่าตัวเองยิ่งกว่าเสียหมา นี่เราหลงให้ฟังอะไรบ้าๆ นี่มาจนขนาดนี้เลยเหรอเนี่ย แต่ตอนนี้ถึงให้ตะโกนสุดเสียงเท่าไหร่ ก็ไม่มีใครได้ยินอีกแล้ว

เพราะมิวสิคดังขึ้นเรื่อยๆ เรื่อยๆ เรื่อยๆ......

ตึงตึงตึง ตึ่งตึ๊งตึง ตะดึ๊ง ตะดึ๊ง. โมโท๊!! คอแบดดดด!!!

ชั้นบอกให้พวกแกหยู๊ดดดดด...... ไนท์ตอนนี้วิ่งสโลว์โมชั่นเขาไปหาจ้าววิสาจ แต่ทุกอย่างก็ดูจะเข้าทางจักรพรรดิผู้นี้ไปหมดแล้ว

เสียงที่จะได้ยินต่อจากนี้ จะเป็นเสียงเอกโค่ที่จะดังก้องอยู่ในหัวคอลัมนิสม์หนุ่มผู้นี้ตลอดทั้งคืน

จบการสัมภาษณ์แต่เพียงเท่านี้....!!! ผู้ที่ลองดีกับเกรียนกรุ๊ป มันจะต้องเจอบทเรียนนน!!!

ชื่อในเกมมมม ชื่ออออ อา รัยยยยย!!!!

ม่ายยยยย.....!!!!

ไนท์เอื้อมมือไปไขว่คว้าโอกาส แต่ทุกอย่างก็เป็นความว่างเปล่า!!! ภาพทุกอย่างมืดลง!! มืดลง!!!

วิสาจจจจจจจจจจจจจจจจจจจจจ!!!!!

อ๊าคคคคค!!!

. .

..

วะฮ่าๆๆๆๆ กร๊ากกกก

ในห้องที่ตกแต่งสีดำโมเดิร์น Mr. ทวินทร์ มากัส ผู้ซึ่งกำลังเคี้ยวป็อกกี้อย่างเอร็ดอร่อยถึงกับหลุดอาการขำออกมาอย่างน่าเกลียด เศษขนมป็อกกี้ร่วงกราวกระจายลงพื้นต่อหน้าสหายคนสนิท 2 คน

โอ้ยย.... เป็นไปตามที่คิดไว้เป๊ะ ชั้นอยากจะรู้นัก ว่าวันนี้ไอ้ไนท์หนุ่มมันจะเอางานอะไรมาส่ง!!! วะฮ่าๆๆๆ กร๊ากกกก โอย... ขนมติดคอ

เอ่อ... แล้วถ้ามันหนีงานไปล่ะครับ สหายคนหนึ่งถาม

เฮ้ย หนีไม่ได้!! เกมนี้ไม่มีการหนี Mr. มากัสจุดบุหรี่ขึ้นสูบ สหายอีกคนต้องรีบหาอะไรมาเซ็นเซอร์ และที่สำคัญนะ ชั้นเชื่อว่าไอ้ไนท์หนุ่มมันไม่หนีไปไหนหรอก นี่แหละเป็นบททดสอบงานของมัน

แต่ถ้ามันหนีจริงๆ ล่ะครับ เกิดเมื่อวานมันประสาทแด... ขึ้นมา ท่านจะทำไง

เออ นั่นดิ ยังไม่ได้คิดเหมือนกันว่ะ Mr. มากัส หยุดสูบบุหรี่ ว่าแล้วก็ต่อโทรศัพท์หาคนๆ นั้นทันที

บริ๊พฟฟ... ...... (ตื่อ.... ตื่ออ... )

(กดรับสาย) สวัสดีครับ.... ที่นี่คือโลกมนุษย์ พิกัดกรุงเทพมหานคร ขณะนี้เป็นปลายฤดูร้อน

เฮ่ย.... Mr. มากัส เอาโทรศัพท์ออกจากหู มองหน้าสหายคนสนิท
ใครรับสายวะ.... เสียงแก่ๆ

(สหายบอกให้ดูเบอร์) เฮ้ย เบอร์ก็ถูกนี่หว่า

นั่นคุณเป็นใครน่ะครับ ขอสายคุณไนท์หนุ่มหน่อย

ผมเป็นอัจฉริยะ.... ที่หนึ่งในโลกา ตอนนี้ไนท์หนุ่มไม่ว่าง เขากำลังค้นหาตัวเองอยู่

หลังจบประโยค ชายแก่ที่พูดสายแทนก็ปรายตาไปทางไนท์หนุ่มที่กำลังพิมพ์งานกับโน้ตบุ๊กส์ ไนท์เองก็หันมาสบตา แล้วก็ทำสัญญาณมือประมาณว่า ตัดบทได้แล้ว

คือผมเป็นเจ้านายเขา.... ตอนนี้มีธุระด่วนมาก ผมต้อง.... ไม่ทันที่มากัสจะพูดต่อ ชายในโทรศัพท์ก็ชิงตัดขึ้นมา

ไม่มีการรอคอยในโลกนี้ที่ไม่ทรมาน และทุกคนล้วนหนีมันไม่พ้น ดั่งหอยทอด ที่อย่างไรก็ต้องผสมแป้ง

เฮ้ย!! พูดอะไรของแกไม่รู้เรื่อง!! แกเป็นใครวะ!! Mr. มากัส ขึ้นเสียงด้วยอารมณ์โมโหสุดๆ

อัจฉริยะ ผู้ซึ่งแปลกแยกจากโธมัส เอดิสัน และไม่ใช่ผู้ก่อตั้งห้างโรบินสัน

เฮ้ยย.....!! ตอนนี้กั๊ตจังถึงกับใบรับประทาน สหาย 2 คนที่อยู่ในเหตุการณ์ก็พากันแตกตื่นตามไปด้วย

ถึงตอนนี้ชายผู้คุยโทรศัพท์แทนก็มองไปทางไนท์หนุ่มอีกครั้ง

เฮ้ย!! ผมจะถามคำถามเดียวนะ ไนท์หนุ่มอยู่แถวนั้นหรือเปล่า!! กั๊ตจังตัดสินใจขึ้นเสียงเป็นครั้งสุดท้าย

ไนท์ได้ยินเสียงในโทรศัพท์ลอดออกมา เลยทำมือเป็นสัญญาณอีกครั้ง
วางหูได้แล้วครับ ด็อกเตอร์! ไนท์ตะโกนเสียงแหบ พร้อมกับทำท่าไปด้วย

เขาอยู่แถวนี้ คุณจะตามหาเขาไปเพื่ออะไร แล้วคุณล่ะหาตัวเองเจอรึยัง

เฮ้ยย!!! ไอ้บ้านี่พูดอะไรวะ ไม่คุยกับไอ้ไนท์แล้วโว้ย!!! ตอนนี้ชั้นอยากรู้ว่าแกเป็นใคร!! ชั้นจะหาปืนใหญ่ไปถล่มแกเดี๋ยวนี้แหละ

หึๆ.... เสียงในโทรศัพท์หัวเราะในลำคอ มากัสตอนนี้กำโทรศัพท์แน่นปริ

อัจฉริยะที่โลกไม่ลืม แต่จำไม่ได้........ ชื่อ ตวัดพงษ์
(ปิ๊บบ.... แล้งเขาก็วางสายทิ้งไป)

เฮ้ยย!??!! Mr มากัส ถึงกับเหงื่อออกเลยทีเดียว ก่อนจะมองหน้าสหายทั้ง 2 ตวัดพงษ์.... ใครวะ

แน่นอนว่าสหายทั้ง 2 ส่ายหน้า ไม่รู้..... เจ้านาย

ฮ่าๆ ไงเล่า ทำให้ชั้นหลอนก่อน แกก็ต้องเจอแบบนี้แหละ ไนท์ที่รับโทรศัพท์คืนมาหัวเราะอย่างสะใจ

ด.ร ตวัดพงษ์ ที่อยู่ในชุดลำลองสบายๆ ชุดสูทแขนยาว ผูกผ้าขาวม้า เดินไปเปิดหน้าต่างห้องให้แสงเข้า ก่อนจะเดินไปจับชั้นหนังสือ

เอ่อ.... ยังไงก็ขอขอบคุณ ด.ร มากเลยนะครับ อุตส่าห์ยอมให้ผมมารบกวนแต่เช้าเลย ให้ผมยืมโน้ตบุ๊กส์ด้วย ไนท์พูดพร้อมกับยิ้มให้ ด้วยใจนับถือ

เขาว่าเวร ระงับด้วยการไม่จองเวร ด.ร หยิบหนังสือเล่มหนาจากชั้นมาเล่มหนึ่ง แต่ถ้าจะระงับเวย์น รูนี่ย์ ต้องปิดเครื่องวินนิ่ง

เอ๋.... เหรอครับ ไนท์ทำหน้าเหลอ พยายามเข้าใจ ทั้งที่งงชิบหาย
แต่ผมก็พยายามไม่โกรธแล้วนะครับ ผมว่าถ้า ด.ร ไปเจอเหมือนผม ด.ร ก็ห้ามความโกรธไม่ได้หรอก

ดั่งคำสอนของนิกายบุดดาเบลด ว่าไว้ อยู่ในปาร์ตี้.... ร้อนดังกับไฟเยอร์
ไนท์นิ่งไปนิดนึงหลังคำกล่าวของผู้เป็นอัจฉริยะ แล้วเธอก็สวยเซ็กซี่ ฮอตดั่งกับไฟเออร์ ใช่มั้ยครับ

ด.ร ตวัดพงษ์ยกมือระดับคาง ประโยคหลังไม่ใช่ ที่ ด.ร ต้องการจะบอกก็คือ เมื่อเราอยู่ในคนหมู่มาก ไม่มีใครสามารถควบคุมอารมณ์ให้นิ่งได้ คนเรามีหลายดวงอารมณ์ มันร้อนดั่งไฟ แต่แก้ไขได้.... ด้วยการกินน้ำแข็งไส

ไนท์พยายามทำตัวให้เข้าถึงแก่นของคำสอน แต่ทำไมเขารู้สึกว่ายิ่งเข้าถึงยิ่งไม่รู้เรื่องนะ ช่างมันเถอะ ด.ร ตวัดพงษ์เดินถอนหายใจไปที่หน้าต่าง ส่วนเขาตอนนี้ที่ต้องทำก็คือ เขียนงานต่อให้เสร็จ ว่าแล้วคอลัมนิสม์หนุ่มก็เริ่มลุยงานต่อ

รับรองว่างานเขียนชิ้นนี้ แกจะต้องชอบแน่ไอ้กั๊ตจัง!! รอยยิ้มของไนท์ใครเห็นก็รู้ทันทีเลยว่า การแก้แค้นยังไม่จบ.... หุ หุ หุ

แล้วอะไรจะเกิดขึ้นต่อจากนี้ล่ะเนี่ย....

(อ่านต่ออีก 1 เดือนให้หลังนะครับ)